Iron Man 3 (2013)

De reden waarom ik zo erg van het eerste deel van de Iron Man serie heb kunnen genieten was niet vanwege het feit dat een figuur uit een strip op het grote doek verscheen. Ik lees die bladen niet, dus voor mij was het simpelweg een actiefilm. Iron Man zou elk ander karakter kunnen zijn. Het gaat bij mij maar om één ding…het moet me kunnen vermaken. De reden waarom ik Iron Man leuk vond was Robert Downey Jr. Hij bracht veel humor met zich mee waardoor z’n karakter, een rijke man die zich superieur voelt en dat ook nog eens kan waarmaken, ondanks die instelling toch sympathiek was. Hij maakte van Tony Stark een fascinerend persoon. Ik keek dan ook erg uit naar Iron Man 2, maar die wist me niet te bekoren. Het karakter leek niet hetzelfde, had niet zoveel slimme opmerkingen en de film zelf voelde veel te lang aan. The Avengers wist dat gevoel weer te herstellen en ik had dan ook de hoop dat Iron Man 3 beter zou zijn dan de tweede film.

The Incredible Burt Wonderstone (2013)

Het was slechts een kwestie van tijd voordat de wereld van de magie de basis zou vormen voor een komedie. Het genre is al eerder gebruikt voor drama, zoals bijvoorbeeld The Prestige, maar werkt het ook voor komedie (als je even Presto van Pixar vergeet)? Ik kan me nog goed herinneren dat ik toen ik opgroeide verbaasd werd door David Copperfield toen hij door de Grote Muur in China liep of een vliegtuig liet verdwijnen. Het zijn momenten die je bijblijven. Naarmate reality tv populairder werd verschenen er meer straatartiesten op TV zoals David Blaine en Dynamo. Deze film neemt die twee vormen van magie, met Burt Wonderstone (Steve Carrell) en Anton Marvelton (Steve Buscemi) die de magie doen waarvoor Copperfield bekend staat en Steve Gray (Jim Carrey) de extreme versie van straatmagie doet. Weet de film je te verrassen of kan je het konijn al in de hoed verstopt zien zitten?

The Man from Earth (2007)

Professor John Oldman (David Lee Smith) heeft besloten om te stoppen met z’n werk aan de universiteit, z’n huis leeg te maken en ergens anders te gaan wonen. Z’n vrienden en collega’s besluiten om nog een afscheidsfeestje te organiseren bij hem thuis. Iedereen houdt van ‘m en de vraag is dan ook waarom hij besloten heeft om te vertrekken. Hij lijkt nooit ouder te worden en wanneer hij ze vertelt dat dat inderdaad het geval is en dat hij al 14.000 jaar leeft geloven ze hem niet. Qua setup lijkt het misschien een beetje op een Highlander film zonder zwaarden en gevechten. Kan dat echter boeiend zijn?

Rock the Bells (2006)

Toen het eerste Wu-Tang Clan album uitkwam, betekende dit iets wat hip hop op dat moment nog nooit had gezien: Een hiphop sugergroep waarvan de leden allemaal hun eigen unieke stijl hadden. In vergelijking met andere muziek van die tijd was dat van hun zeer rauw. Het sloeg aan en de groep vergaarde al snel een grote schare fans, waarvan er velen de “W” met trots droegen. Het was met zo’n grote groep MC’s altijd moeilijk om ze allemaal bij elkaar te krijgen, helemaal toen elk van hen een solo carrière startte. Concert promotor Chang Weisberg wilde het onmogelijke doen: De hele groep op één podium krijgen tijdens het festival dat hij organiseerde: Rock the Bells. Dit is een jaarlijk hiphopfestival waar de grootste namen van de stroming optreden. Deze documentaire volgt hem op zijn reis om z’n droom realiteit te maken.

Samsara (2011)

Hoe zou je je voelen wanneer je naar een museum zou gaan waar je een hoop prachtige dingen ziet, maar waarbij er geen bordjes staan? Je zou niet weten wie een bepaald schilderij gemaakt heeft of wat het verhaal is achter een prachtig gesneden houten vork. Zou het je lukken om van dat museumbezoek te genieten of zou je heel snel niet meer geïnteresseerd zijn? Dat is de vraag die bij mij naar boven kwam toen ik Samsara zat te kijken, dat het best kan worden beschreven als een documentaire die de kijker meeneemt op een reis rond de wereld. Regelmatig heb je echter geen idee waar in de wereld dat is.

The Wizard of Oz (1939)

The Wizard of Oz wordt door velen gezien als een erg goede film en het makkelijk om te zien waarom dat het geval is. Veel mensen hebben de film gezien toen ze jong waren en nostalgie speelt een belangrijke rol bij dat gevoel van waardering. Daarnaast zijn er de klassieke liedjes die je pakken zoals “Over the rainbow” en “You’re off to see the wizard”. Het gebruik van Technicolor laat alles van het scherm afspatten en het verhaal zelf, van een meisje dat terecht komt in de Oz, samen met haar hond Toto waarbij ze samen met een robot, leeuw en vogelverschrikker rondloopt is leuk.

Toen ik de film zelf een aantal jaren geleden zag vond ik de film ook fantastisch, maar na ‘m pas opnieuw te hebben gekeken (net na het zie van Oz the Great) kon ik er niet zo erg meer van genieten.

Oz the Great and Powerful (2013)

De afgelopen jaren wordt er veel geklaagd over het feit dat er te weinig originele films uit Hollywood komen en dat er te veel sequels en prequels gemaakt worden. Zelf heb ik er nooit veel problemen mee gehad, tenminste niet wanneer de kwaliteit van ze goed zijn (wat natuurlijk niet altijd het geval is). Oz the Great and Powerful is een prequel voor de klassieke film The Wizard of Oz en laat de kijker zien hoe de tovenaar van Oz daar uiteindelijk terecht gekomen is.

Room 237 (2012)

Samenzweringstheoriëen hebben me altijd gefascineerd. Niet dat ik er veel lees of ze geloof, maar meer om het feit dat mensen de meest vreemde theorieën kunnen bedenken, gebaseerd op de kleinste details. Theorieën over Roswell, Bigfoot of UFO’s spreken bij veel mensen tot de verbeelding en shows zoals de X-Files hebben daar handig gebruik van gemaakt. Het laat zien dat we er van houden en dat sommigen misschien wel hopen dat ze waar zijn. Er is meestal geen manier om iets te ontkrachten of te bewijzen (hetzelfde geldt natuurlijk voor geloof), simpelweg omdat er geen compleet sluitend bewijs is. De documentaire Room 237 kijkt naar een aantal zeer specifieke theorieën met als basis de film The Shining.

The Shining (1980)

Elke filmblogger heeft wel een lijst van klassieke films die ze nog niet gezien hebben. Je draagt ze met je mee zoals Atlas dat deed met de wereldbol en je hoopt er op dat je ze op een dag van je rug kan gooien om het gewicht te verlichten. En ook al kijk je ze, uiteindelijk blijf je toch nieuwe films ontdekken waardoor het toch niet lichter wordt. The Shining was de enige film uit de IMDB top 100 die ik nog niet gezien had en waarvoor ik het kijken steeds maar bleef uitstellen. De reden was simpel: hij is geclassificeerd als een horrorfilm en daar ben ik simpelweg geen fan van. In m’n gedachten had ik de film opgebouwd als iets waar ik niet van zou genieten, maar ik moest de film toch wel een kans geven. Ik ben blij dat ik dat uiteindelijk gedaan heb, want deze film is nu m’n favoriete Kubrick film.

Touching the Void (2003)

The closer you are to death. The more you realize you are alive.

Het is een erg overtuigende tekst om deze documentaire aan de man te brengen. Het gaat over twee mannen, Joe Simpson en Simon Yates, die in 1985 de Siula Grande in de Peruaanse Andes wilden beklimmen. Een berg die nog nooit door iemand succesvol beklommen was. De mannen zouden er achter komen dat daar een goede reden voor was.