Run Lola Run (1998)

Tijd is een bijzonder gegeven, iets dat we niet kunnen stoppen. De beslissingen die we maken kunnen niet worden veranderd. We kijken misschien achteraf terug en denken dan dat we een andere beslissing hadden moeten nemen, maar de werkelijkheid is dat het ten tijde van de beslissing de juiste leek. Relatief kleine dingen kunnen grote consequenties hebben en ik weet dat m’n eigen leven er heel erg anders uit zou hebben gezien als m’n eerste bijbaantje ergens anders was geweest. Ik zou dan bepaalde vrienden niet hebben ontmoet die m’n persoonlijkheid sterk hebben beïnvloed en me de persoon hebben gemaakt die ik vandaag ben. M’n muzieksmaak zou bijvoorbeeld wel heel erg anders geweest kunnen zijn. Deze film kijkt naar de kleine keuzes die een grote impact kunnen hebben gehad op het leven van iemand en onderzoekt de mogelijkheden. Misschien is het niet op zo’n grootste manier als Mr.Nobody deed, maar het concept is erg boeiend.

G.I. Joe: Retaliation (2013)

Over het algemeen boeit het me niet waar een film op gebaseerd is. Dat kan een boek zijn, een spel of in dit geval stripverhalen en plastic poppetjes. Die basis zegt namelijk niets over de kwaliteit van de film. Alhoewel ik amper iets van de originele G.I. Joe film kan herinneren, behalve dat twee mannen door een bus of metro heen sprongen, kon ik wel van die film genieten. Toen ik opgroeide speelde ik niet met G.I.Joes (dat volgens mij hier Action Man heet), maar vond ik He-Man en Bravestar leuker. Ik heb dus geen enkele affiniteit met de figuren/karakters. Toen ik naar de film ging verwachtte ik een domme, maar vermakelijke actiefilm. Weet Retaliation dat te bieden?

Looper (2012)

Het “tijdreisgenre” heeft over de jaren mooie films opgeleverd. Films die je aan het denken zetten zoals Primer, Timecrimes of Donnie Darko, drama’s als The Lake House of Frequency, vermakelijke films als Bill and Ted’s Excellent Adventure of Back to the Future en natuurlijk actiefilms als Terminator. Looper kan aan de laatste groep worden toegevoegd (en heeft zelfs wat overeenkomsten met Terminator), maar geeft z’n eigen unieke twist aan het concept van tijdreizen.

Battleship (2012)

Recentlijk las ik een interview met Jon Hurwitz en Hayden Schlossberg bij Kid in the Front Row. Ze zijn degenen die de Harold and Kumar films en American Reunion schreven. In dat interview zei Jon Hurwitz over recensies van films: “reviews bring the reviewers own perspective before they walk into a movie” en ik denk dat dit vaak het geval is met grote blockbusters die elk jaar uitkomen. Vaak zijn ze prooi van negatieve reviews en ik vraag me altijd af wat de verwachtingen waren voordat iemand de film ging kijken. Wanneer ik er heen ga verwacht ik groots opgezette actiescènes, veel explosies, flinterdunne karakters en simpel vermaak. Het is de reden waarom ik kan genieten van films als Prince of Persia, Battle L.A. en zelfs de Transformer films. Met dezelfde verwachting ging ik naar Battleship. Weet het aan die verwachtingen te voldoen?

Mission Impossible: Ghost Protocol (2011)

Onmogelijk is niets voor Ethan Hunt (Tom Cruise) aangezien hij in staat is om missies aan te nemen die onmogelijk lijken om ze vervolgens telkens succesvol te voltooien. De vorige drie spionnen films in de serie hadden veel memorabele actie scènes. Weet dit vierde deel net zo te entertainen?

Point Blank (2010)

Ik hou er van om zo min mogelijk van een film te weten voordat ik ‘m kijk. Dat is niet altijd makkelijk (vooral als je Twitter een beetje volgt), maar in het algemeen lukt het me meestal wel verrast te worden door een film. Point Blank is een Franse film die me aangeraden werd en waar ik nog nooit van gehoord had. In dit geval was dat fantastisch, want ik was niet voorbereid op de achtbaanrit die deze film voorschotelt. Als je helemaal niets over deze film wil weten dan raad ik je aan te stoppen met lezen en ‘m gewoon te gaan kijken (het is een goede film)

Attack the Block (2011)

Men neme een jongerenbende, een paar gangsters, een flatgebouw in een buitenwijk van Londen en wat buitenaardse wezens, deze mix je door elkaar en het resultaat is Attack the Block. Is het resultaat een bezoek aan de bioscoop waard?

Hanna (2011)

Het aantal actiefilms waarin een vrouw de hoofdrol speelt staat in schril contrast met de hoeveelheid actiefilms met mannen in de hoofdrol. Sinds James Cameron in Alien heeft laten zien dat vrouwen kwetsbaar kunnen zijn, maar tegelijkertijd ook met wapens om kunnen gaan en het slechte kunnen verslaan is het aantal vrouwen gestegen, maar ik denk dat ik niet heel veel vrouwelijke actiehelden kan opnoemen. Enige vrouw waar ik meteen aan denk is Angelina Jolie die met onder andere de Tomb Raider films, Salt en Wanted laat zien dat ze zich prima staande weet te houden in dit genre.

Hanna (Saoirse Ronan (The Lovely Bones)) is de volgende actieheldin. Ze is pas 16 jaar, maar is in Finland in afzondering door haar vader (gespeeld door Eric Bana) opgevoed. Ze wonen in een gebied waar geen andere mensen zijn en waar ze leven van de jacht. Haar vader test haar voortdurend totdat hij overtuigd is dat ze zichzelf goed kan verdedigen. Alle kennis die Hanna heeft komt van haar vader en uit een encyclopedie. Ze heeft nooit muziek gehoord en geen contact gehad met andere mensen. Op een gegeven moment wordt ze echter nieuwsgierig naar de wereld en legt ze samen met haar vader contact met de buitenwereld. Haar eerste ervaring is geen positieve en het begin van een reis vol spanning en actie.

Fast Five (2011)

Dominic en z’n crew zijn weer terug en op de vlucht voor de autoriteiten (voornamelijk in de vorm Dwayne Johnson). Gestrand in Rio de Janeiro en zonder geld is er maar één manier om weer wat te verdienen en dat is door een auto gerelateerde klus uit te voeren. Die pakt echter niet uit zoals gepland en ze bedenken één grote klus waarmee ze kunnen ontsnappen aan de autoriteiten en tegelijkertijd een grote drugsbaas kunnen uitschakelen.

The Thing (1982)

Antartica is een koude en afgelegen plek, waar eigenlijk alleen onderzoekers en af en toe een toerist komen. De perfecte setting dus voor een science fiction/horror film, want er is bijna geen plek waar je kan schuilen, behalve het kamp waar je zit en niemand anders dan de mensen om je heen kunnen je helpen. Wanneer je vervolgens niet weet of die mensen daadwerkelijk nog mens zijn dan resulteert dat in een spannende situatie waarin je niet meer weet wie je kan vertrouwen. The Things brengt deze ingrediënten op bijna perfecte wijze samen.