Charlize Theron werd geboren op 7 augustus 1975 in Benoni (in de buurt van Johannesburg), Zuid Afrika. Haar vader was een alcoholist die op een gegeven moment haar moeder aanviel. Uit zelfbescherming schoot de moeder hem dood. Ze studeerde aan de National School of the Arts. Toen ze 16 was deed ze modellenwerk voor een jaar, waarna ze samen met haar moeder verhuisde naar Amerika. Ze ging naar de Joffrey Ballet School in New York, maar moest haar droom als ballerina opgeven door een knieblessure. Ze verhuisde naar L.A. om te gaan acteren. In 1995 kreeg ze haar eerste rol in Children of the Corn 3. Langzaam begon ze grotere films te doen, wat uiteindelijk leidde tot haar Oscar winnende optreden in Monster (2003). Voor haar rol in North Country kreeg ze een Oscar nominatie.

Klik om te vergroten

Wat is jouw favoriete Charlize Theron rol?

De reden waarom ik zo erg van het eerste deel van de Iron Man serie heb kunnen genieten was niet vanwege het feit dat een figuur uit een strip op het grote doek verscheen. Ik lees die bladen niet, dus voor mij was het simpelweg een actiefilm. Iron Man zou elk ander karakter kunnen zijn. Het gaat bij mij maar om één ding…het moet me kunnen vermaken. De reden waarom ik Iron Man leuk vond was Robert Downey Jr. Hij bracht veel humor met zich mee waardoor z’n karakter, een rijke man die zich superieur voelt en dat ook nog eens kan waarmaken, ondanks die instelling toch sympathiek was. Hij maakte van Tony Stark een fascinerend persoon. Ik keek dan ook erg uit naar Iron Man 2, maar die wist me niet te bekoren. Het karakter leek niet hetzelfde, had niet zoveel slimme opmerkingen en de film zelf voelde veel te lang aan. The Avengers wist dat gevoel weer te herstellen en ik had dan ook de hoop dat Iron Man 3 beter zou zijn dan de tweede film.

Elke superheld heeft natuurlijk een vijand nodig waar hij het tegenop zal moeten nemen en hier is dat “The Mandarin”, een fantastische rol van Ben Kingsley, die een aantal verrassingen in petto heeft. Hij laat een aantal bommen afgaan zonder dat er ooit bewijs daarvoor lijkt te zijn. Het is aan Tony Stark om uit te vinden hoe dat kan en dat op tijd te doen voordat The Mandarin de president weet aan te vallen. Stark heeft nog veel moeite met het verwerken van wat er in The Avengers gebeurde. Het is een onderdeel van het verhaal dat een aantal maal terug komt, maar nooit volledig wordt uitgediept.

De fans van komedie worden op hun wenken bediend. Tony Stark is verantwoordelijk voor vele grappen, sommige zelfs in de vorm van slapstick, maar ook John Favreau als het hoofd van beveiliging is hilarisch. De actie is vermakelijk waarin de verschillende pakken en uitvinden van Stark een hoofdrol spelen. Guy Pearce is leuk in zijn rol van onderzoeker Aldrich Killian, die een manier heeft gevonden om het menselijk lichaam te verbeteren. Drama komt in de vorm van Stark’s relatie met Pepper Potts (Gwyneth Paltrow), maar ook die verhaallijn is niet helemaal uitgewerkt. Ondanks deze kleine minpunten heb ik van de film kunnen genieten. Aangezien dit een Marvel film is moet je natuurlijk blijven zitten totdat de credits afgelopen zijn (deze keer niet iets groots, maar wel een grappig stukje)

Het was slechts een kwestie van tijd voordat de wereld van de magie de basis zou vormen voor een komedie. Het genre is al eerder gebruikt voor drama, zoals bijvoorbeeld The Prestige, maar werkt het ook voor komedie (als je even Presto van Pixar vergeet)? Ik kan me nog goed herinneren dat ik toen ik opgroeide verbaasd werd door David Copperfield toen hij door de Grote Muur in China liep of een vliegtuig liet verdwijnen. Het zijn momenten die je bijblijven. Naarmate reality tv populairder werd verschenen er meer straatartiesten op TV zoals David Blaine en Dynamo. Deze film neemt die twee vormen van magie, met Burt Wonderstone (Steve Carrell) en Anton Marvelton (Steve Buscemi) die de magie doen waarvoor Copperfield bekend staat en Steve Gray (Jim Carrey) de extreme versie van straatmagie doet. Weet de film je te verrassen of kan je het konijn al in de hoed verstopt zien zitten?

Burt Wonderstone en Anton Marvelton zijn al sinds hun jeugd een erg succesvol magisch duo. Ze hebben zich als goochelaars opgewerkt tot de beste en hebben een vaste show in Las Vegas die ze elke dag uitvoeren. Burt is degene die alle beslissingen neemt en eigenlijk niet geïntereseerd is in de mening van Anton. De twee werken wel samen, maar hun vriendschap lijkt langzaam te zijn dood gebloed. Wanneer de baas van het casino waar ze werken, Doug Munny (James Gandolfini), hen vertelt dat ze niet meer zo populair zijn en ze iets anders moeten verzinnen of hun show kwijt zijn gaat alles voor ze mis. Ze proberen het nog, maar het mag niet baten. Burt heeft de show al voor zo’n lange tijd gedaan dat hij overtuigd is dat hij Anton niet nodig heeft om de show te doen. Het resulteert in één van m’n favoriete scènes waarin hij een truc probeert uit te voeren die je simpelweg niet alleen kan doen.

Burt wordt ontslagen en hij moet zich gaan realiseren dat hij niet meer zo beroemd is als vroeger. Steve Gray staat nu in het spotlicht. Alhoewel deze film over Carrell’s karakter gaat, is het Jim Carrey die de show weet te stelen. Z’n karakter is compleet gestoord en het is duidelijk dat Carrey er plezier in heeft. De film bevat veel grappige momenten (één van de hoogtepunten is wanneer Anton magie ook in arme landen populair wil maken) en ook al weet je goed waar het verhaal heen zal gaan, toch is het een leuke zit. Het is zeker geen film die een blijvende indruk zal achterlaten, maar het is vermakelijke afleiding.

Professor John Oldman (David Lee Smith) heeft besloten om te stoppen met z’n werk aan de universiteit, z’n huis leeg te maken en ergens anders te gaan wonen. Z’n vrienden en collega’s besluiten om nog een afscheidsfeestje te organiseren bij hem thuis. Iedereen houdt van ‘m en de vraag is dan ook waarom hij besloten heeft om te vertrekken. Hij lijkt nooit ouder te worden en wanneer hij ze vertelt dat dat inderdaad het geval is en dat hij al 14.000 jaar leeft geloven ze hem niet. Qua setup lijkt het misschien een beetje op een Highlander film zonder zwaarden en gevechten. Kan dat echter boeiend zijn?

De film biedt de kijker een intellectuele discussie over z’n leven. Als hij echt 14.000 jaar heeft geleefd, hoe kan hij dit bewijzen? Heeft de kennis die hij opgedaan heeft sinds hij een oermens was hem geholpen? Hoe gaat hij om met z’n situatie? Gelooft hij in God? Het gesprek gaat over diverse onderwerpen en bijna elke vraag die je zelf zou willen stellen worden in detail besproken, wat het een erg boeiend geheel maakt.

De film ziet er goedkoop uit en bevat ook niet echt bekende acteurs, maar weet desondanks te bewijzen dat een film duur hoeft te zijn met allemaal bekende sterre om te fascineren. Net zoals Oldman’s vrienden begin je jezelf af te vragen of hij de waarheid vertelt of iedereen voor de gek probeert te houden. Als je veel actie en afwisseling nodig hebt in een film, dan kan je deze beter overslaan. Ben je echter op zoek naar een pakkend verhaal dan is The Man from Earth meer dan de moeite waard.

Toen het eerste Wu-Tang Clan album uitkwam, betekende dit iets wat hip hop op dat moment nog nooit had gezien: Een hiphop sugergroep waarvan de leden allemaal hun eigen unieke stijl hadden. In vergelijking met andere muziek van die tijd was dat van hun zeer rauw. Het sloeg aan en de groep vergaarde al snel een grote schare fans, waarvan er velen de “W” met trots droegen. Het was met zo’n grote groep MC’s altijd moeilijk om ze allemaal bij elkaar te krijgen, helemaal toen elk van hen een solo carrière startte. Concert promotor Chang Weisberg wilde het onmogelijke doen: De hele groep op één podium krijgen tijdens het festival dat hij organiseerde: Rock the Bells. Dit is een jaarlijk hiphopfestival waar de grootste namen van de stroming optreden. Deze documentaire volgt hem op zijn reis om z’n droom realiteit te maken.

Alhoewel ik zelf nooit naar een groot aantal festivals geweest ben, verbaas ik me altijd wel hoe groot deze evenementen zijn, het aantal bezoekers is enorm en de organisatie ervan is zwaar werk. Rock the Bells laat duidelijk zien dat er heel wat bij komt kijken en dat het een stressvol leven kan zijn. Chang Weisberg moet de beveiliging bespreken met de politie, die erg bezorgd is over geweld door de muziek die wordt gedraaid en de mensen die daar op afkomen. Hij moet er daarnaast voor zorgen dat de juiste apparatuur aanwezig is en dat alle artiesten goed verzorgd worden en zich comfortabel voelen.

De documentaire toont niet alleen de voorbereiding, maar ook een aantal fantastische optredens, waaronder Supernatural (die in z’n freestyle alles verwerkt wat hij op dat moment ziet of in z’n handen krijgt), Dilated Peoples en Redman. Naarmate de dag vordert lijkt het er op dat de droom van Weisberg niet uit gaat komen wanneer erg veel apparatuur kapot gaat, de beveiliging het niet meer aan lijkt te kunnen en niet alle leden van de Wu-Tang aanwezig zijn. Ol’Dirty Bastard weigert bijvoorbeeld om uit z’n hotelkamer te komen. Rock the Bells is een erg boeiende blik in de wereld van een concertpromoter en een film die je moet hebben gezien als je een hip hop fan bent.

Fassbender werd geboren in Heidelberg, Duitsland (z’n vader is Duits, z’n moeder is Iers). Hij spreekt vloeiend Duits. Z’n ouders verhuisden naar Ierland toen hij 2 was. Hij was op jonge leeftijd een groot fan van Star Wars en een grote verzameling van poppetjes.

Hij ging naar St. Brendan’s College. Toen hij 17 was wist hij nog niet wat hij wilde doen. Hij dacht er aan om gitarist, architect of journalist te worden, maar ging uiteindelijk acteren. Hij speelde in een toneelstuk op school als één van de stiefzussen van Assepoester. Hij volgde acteerlessen en kreeg daardoor meer acteerwerk op het toneel. Hij was erg geïnspireerd door Tarantino’s Reservoir Dogs en speelde in een toneelversie van de film. Hij werd aangedragen voor het Drama Centre Londen en toen hij dat afgerond had ging hij touren met de Oxford Stage Company.

Z’n eerste werk op TV was in Hearts and Bones en Band of Brothers. Hij verscheen in verschillende TV shows en begon daarna ook aan films. Hij verscheen in 300, Hunger, X-Men en werkte samen met Tarantino in Inglourious Basterds.

Klik om te vergroten

Wat is jouw favoriete Michael Fassbender rol?

Hoe zou je je voelen wanneer je naar een museum zou gaan waar je een hoop prachtige dingen ziet, maar waarbij er geen bordjes staan? Je zou niet weten wie een bepaald schilderij gemaakt heeft of wat het verhaal is achter een prachtig gesneden houten vork. Zou het je lukken om van dat museumbezoek te genieten of zou je heel snel niet meer geïnteresseerd zijn? Dat is de vraag die bij mij naar boven kwam toen ik Samsara zat te kijken, dat het best kan worden beschreven als een documentaire die de kijker meeneemt op een reis rond de wereld. Regelmatig heb je echter geen idee waar in de wereld dat is.

De film is opgenomen in 25 verschillende landen gedurende 5 jaar en biedt de kijker een gevarieerd menu aan. Het laat zien hoe Tibetaanse monniken een zandschilderij maken, wat de schade is die de oorkaan Katrina aangericht heeft of de pracht van natuurlijke landschappen, maar het biedt nog heel veel meer. Samsara betekent “constante stroom” en dat is precies wat deze film is. Er is geen verhaal waar je je aan vast kunt klampen, geen specifieke themas en geen climax aan het einde. Het zijn simpelweg prachtige beelden die worden ondersteund door (wat ik het best kan beschrijven als) new age muziek.

Tijdens de eerste 40 minuten bleef ik mezelf afvragen waar deze documentaire nu over ging. Ik wilde meer informatie, een verhaal. Wat had het nog meer te bieden dan wat mooie plaatjes en meditatiemuziek? Ik zat te overwegen om de film te stoppen, maar na die eerste 40 minuten stopte dat denkproces en pakte de film me. Het was alsof het me als een mot naar een vlam trok, niet langer nadenkend over wat ik zag en het gewoon over me heen laten komen. Toen Samsara eindigde moest ik toegeven dat ik er van had genoten. Het is niet iets waar iedereen van zal kunnen genieten of kunnen waarderen, net zoals dat het geval zou zijn in een museum zonder bordjes. Toch wist ik van het geheel te genieten door puur te kijken naar wat ik zag: Mooie en hypnotiserende beelden.

The Wizard of Oz wordt door velen gezien als een erg goede film en het makkelijk om te zien waarom dat het geval is. Veel mensen hebben de film gezien toen ze jong waren en nostalgie speelt een belangrijke rol bij dat gevoel van waardering. Daarnaast zijn er de klassieke liedjes die je pakken zoals “Over the rainbow” en “You’re off to see the wizard”. Het gebruik van Technicolor laat alles van het scherm afspatten en het verhaal zelf, van een meisje dat terecht komt in de Oz, samen met haar hond Toto waarbij ze samen met een robot, leeuw en vogelverschrikker rondloopt is leuk.

Toen ik de film zelf een aantal jaren geleden zag vond ik de film ook fantastisch, maar na ‘m pas opnieuw te hebben gekeken (net na het zie van Oz the Great) kon ik er niet zo erg meer van genieten.

De reden waarom ik niet meer zoveel van de film kon genieten was simpelweg omdat de film er erg gedateerd uit ziet. M’n ogen werden in Oz the Great (alhoewel het CGI was) getrakteerd op een visueel prachtige wereld. Als je dan Oz nogmaals in deze film bezoekt heeft het niet meer dezelfde magie. Natuurlijk is het een product van z’n tijd, maar het ziet er allemaal zo nep uit. In elke scene ben je je erg bewust van dat je naar een set zit te kijken en zie je waar de achtergrondschilderingen beginnen. Het begon me na een tijdje af te leiden. Zaken die een beetje eng zouden moeten zijn, zijn nu eerder grappig. De kraaien hebben bijvoorbeeld duidelijk rode lampjes als ogen en passen eerder in een spookhuis. Eng zullen ze voor kinderen waarschijnlijk niet meer zijn. Door dit soort zaken kreeg ik het gevoel dat ik een duur toneelstuk zat te kijken. Het was alsof ik nu de tovenaar achter het gordijn kon zien die me voor de gek probeerde te houden.

Nu moet ik wel toegeven dat dit een film is die je moet hebben gezien voor de redenen die ik aan het begin genoemd heb. Ik kon er gewoon niet meer hetzelfde gevoel bij krijgen als ik een aantal jaren geleden wel had en was daardoor teleurgesteld.

De afgelopen jaren wordt er veel geklaagd over het feit dat er te weinig originele films uit Hollywood komen en dat er te veel sequels en prequels gemaakt worden. Zelf heb ik er nooit veel problemen mee gehad, tenminste niet wanneer de kwaliteit van ze goed zijn (wat natuurlijk niet altijd het geval is). Oz the Great and Powerful is een prequel voor de klassieke film The Wizard of Oz en laat de kijker zien hoe de tovenaar van Oz daar uiteindelijk terecht gekomen is.

Als je de Wizard of Oz gezien hebt dan weet je dat hij helemaal geen tovenaar is. Het blijkt in deze film slechts een goochelaar te zijn die voor een circus werkte. James Franco speelt de rol van een vrouwenverslinder die elke vrouw in bed probeert te krijgen, zelfs als die vrouwen al iets hebben met een collega. Hierdoor raakt hij in de problemen wanneer de sterke man er achter komt en hem probeert te pakken. Hij klimt een ballon in die in een tornado terecht komt en neerstort in Oz. Hij realiseert zich al snel dat hij zich niet meer in Kansas bevindt en ontmoet de heks Theodora (Mila Kunis), een prachtige vrouw die niet voldoet aan zijn beeld van hoe een heks er uit ziet. Ze neemt hem mee naar Emerald city waar hij haar zus Evanora (Rachel Weisz) ontmoet en de troon aangeboden krijgt. Om deze echter te kunnen bestijgen moet hij wel de kracht van een andere heks (gespeeld door Michelle Williams) wegnemen. Het is de start van een avontuur waarbij niet alles is wat het lijkt te zijn.

Ik moet zeggen dat ik deze prequel erg leuk vond. Omdat ik de originele Wizard of Oz al jaren niet meer had gezien kon ik ze niet vergelijken, maar het zette me er wel toe aan om ‘m weer eens te kijken. Als je ze beide hebt gezien dan merk je goed dat de verhalen perfect op elkaar aansluiten. Sommige karakters worden in beide films gebruikt en sommige shots komen perfect overeen met het origineel. Het is een film die zowel jongere als oudere kijkers zal kunnen vermaken.

Jason Statham werd in 1967 in Shirebrook, UK en groeide op samen met voetballer Vinnie Jones. Alhoewel je ziet dat veel acteurs al op jonge leeftijd met acteren bezig zijn, is dit niet het geval bij Statham. Hij had een passie voor duiken en was er zo goed in dat hij 12 jaar lang deel uitmaakte van het nationale duikteam. Omdat dat te weinig verdiende verkocht hij parfum en sieraden op straathoeken. Hij besloot op een gegeven moment te stoppen met duiken en werd model voor het merk French Connection. Toen hij in contact kwam met Guy Ritchie werd hij gecast in Lock, Stock and Two Smoking Barrels en heeft hij sindsdien een carrière opgebouwd als actiester. Hij verscheen in de Transporter en Crank films en werkte samen met grote actiesterren als Sylvester Stallone en Jet Li.

Klik om te vergroten

Je zou kunnen zeggen dat hij altijd dezelfde rol speelt, maar je kan niet ontkennen dat dit voor hem z’n vruchten heeft afgeworpen. M’n favoriete rol is denk ik wel die van Chev Chelios in de bizarre Crank films.

Wat is jouw favoriete Jason Statham rol?

Samenzweringstheoriëen hebben me altijd gefascineerd. Niet dat ik er veel lees of ze geloof, maar meer om het feit dat mensen de meest vreemde theorieën kunnen bedenken, gebaseerd op de kleinste details. Theorieën over Roswell, Bigfoot of UFO’s spreken bij veel mensen tot de verbeelding en shows zoals de X-Files hebben daar handig gebruik van gemaakt. Het laat zien dat we er van houden en dat sommigen misschien wel hopen dat ze waar zijn. Er is meestal geen manier om iets te ontkrachten of te bewijzen (hetzelfde geldt natuurlijk voor geloof), simpelweg omdat er geen compleet sluitend bewijs is. De documentaire Room 237 kijkt naar een aantal zeer specifieke theorieën met als basis de film The Shining.

De documentaire bestaat uit verschillende interpretaties van de film door een aantal mensen. Je ziet ze nooit en er worden beelden van verschillende films gebruikt om hun verhalen te ondersteunen. De interviews zijn zeer waarschijnlijk over Skype gedaan (aangezien er tijdens het interview met één van de personen wordt onderbroken door het zoontje van de man). De theorieën en interpretaties zijn qua onderwerp zeer uiteenlopend. De één praat over de layout van het hotel (namelijk dat deze niet klopt), een andere theorie is dat de film eigenlijk gaat over de genocide op de Amerikaanse indianen. Sommige verhalen zijn boeiend, zoals het experiment waarbij de film tegelijkertijd voor en achteruit wordt afgespeeld en die beelden over elkaar worden gelegd, maar hoe veel je zelf uit de documentaire zal halen hangt helemaal af van in hoeverre je de interpretaties wilt accepteren.

Wat Room 237 in ieder geval bewijst is dat wanneer je je maar lang genoeg op iets concentreet je vreemde dingen zal kunnen ontdekken. De realiteit kan echter ook gewoon zijn dat er fouten zijn gemaakt bij het maken van een film. Maar wat als dat niet zo is? Wat als Stanley Kubrick z’n publiek iets anders wil laten zien, iets waar je je misschien niet bewust van bent? Dat is waar deze documentaire over gaat. Iedereen zal elke film net iets anders interpreteren, er is altijd wel ruimte voor verschillen daarin. Het is iets wat film voor mij mooi maakt, maar in dit geval was ik af en toe geschokt door de bizarre dingen die mensen in The Shining zien. Er was gewoon te veel dat verre van aannemelijk was. Aangezien ik pas The Shining had gekeken was ik op zoek naar meer informatie en alhoewel deze documentaire het misschien gedeeltelijk geeft slaagde het er niet in om me gedurende de gehele film geïnteresseerd te houden.

Elke filmblogger heeft wel een lijst van klassieke films die ze nog niet gezien hebben. Je draagt ze met je mee zoals Atlas dat deed met de wereldbol en je hoopt er op dat je ze op een dag van je rug kan gooien om het gewicht te verlichten. En ook al kijk je ze, uiteindelijk blijf je toch nieuwe films ontdekken waardoor het toch niet lichter wordt. The Shining was de enige film uit de IMDB top 100 die ik nog niet gezien had en waarvoor ik het kijken steeds maar bleef uitstellen. De reden was simpel: hij is geclassificeerd als een horrorfilm en daar ben ik simpelweg geen fan van. In m’n gedachten had ik de film opgebouwd als iets waar ik niet van zou genieten, maar ik moest de film toch wel een kans geven. Ik ben blij dat ik dat uiteindelijk gedaan heb, want deze film is nu m’n favoriete Kubrick film.

De opening van de film is indrukwekkend, geschoten vanuit een helicopter die over de bergen heen vliegt en een gele Volkwagen kever volt. Er is een moment waarbij de helicopter zo dicht bij die auto vliegt dat je je afvraagt hoe vaak ze dat hebben moeten proberen. Je ziet zulke shots eigenlijk niet meer, tenzij het met CGI gemaakt is (en dat maakt natuurlijk niet dezelfde indruk).
Als je het verhaal niet kent, deze gaat over Jack Torrance (Jack Nicholson) die besluit om een baan te nemen als bewoner van een leegstaand hotel dat tijdens de winter onbereikbaar is. Samen met z’n vrouw en zoon betrekken ze het hotel aan het einde van het seizoen en dat is het begin van een donker verhaal. Dat verhaal is gebaseerd op een boek van Stephen King en dat merk je goed door de bovennatuurlijke elementen waardoor het geheel iets wordt waar je je ogen niet van af kan houden. Dat komt mede door het fantastische camerawerk (m’n favoriet daarbij is de scène waarin het zoontje op z’n driewieler door het lege hotel rijdt) en zeer goede cast.

Alhoewel deze film een horrorfilm is, is het er meer eentje die psychologisch is (in plaats van bloederig). Ben er daarmee achter gekomen dat ik van dat soort films wel can genieten (de film vond ik niet eng). Er zijn veel momenten die je bij zullen blijven en Nicholson’s bekendste quote “Here’s Johnny!” is daar een goed voorbeeld van. Ik heb ‘m in veel verschillende films gezien, maar dit is waarschijnlijk m’n favoriet. In het begin is z’n karakter een aardige man, maar het hotel verandert hem langzaam. Z’n ogen laten zien dat er iets in hem niet langer hetzelfde is en dat er een moment kan komen dat hij het allemaal niet meer onder controle heeft. De locatie zelf is ook een karakter, met veel grote ruimtes waarin zich vaak maar 3 personen in bevinden. Dit is een film die ik in de toekomst zeker nog vaker zal gaan kijken en die ik veel eerder een kans had moeten geven.

The closer you are to death. The more you realize you are alive.

Het is een erg overtuigende tekst om deze documentaire aan de man te brengen. Het gaat over twee mannen, Joe Simpson en Simon Yates, die in 1985 de Siula Grande in de Peruaanse Andes wilden beklimmen. Een berg die nog nooit door iemand succesvol beklommen was. De mannen zouden er achter komen dat daar een goede reden voor was.

De klim naar de top leek redelijk makkelijk te gaan, maar met beperkte bepakking was het weer naar beneden komen een erg grote uitdaging en deze film geeft duidelijk weer in welke omstandigheden de mannen verzeild raakten. Het is een angstaanjagend verhaal en alhoewel je weet dat bijna mannen er levend uit zijn gekomen omdat ze hun verhaal vertellen, betekent dat in dit geval niet dat je niet met ze meeleeft. Je ziet de emoties van de mannen in hun ogen als ze er over praten. Ze hebben het over de moeilijke keuzes die ze hebben moeten maken terwijl ze de dood in de ogen keken.

Touching the Void heeft een boeiend uitgangspunt en stelt niet teleur. Terwijl de mannen het verhaal vertellen ziet de kijker een goede reconstructie met acteurs en stuntmensen. Het resultaat is een documentaire waarbij je het gevoel hebt dat er een cameraploeg aanwezig was bij hun klim en afdaling. Alhoewel ik zelf niet heb geklommen, stelde ik mezelf toch de vraag hoe ik met zo’n situatie om zou gaan. Zou ik mentaal sterk genoeg zijn om door te blijven gaan? Het is goed mogelijk dat je vindt dat de twee manen jong en dom waren om de klim te doen op de manier die ze hebben gekozen, toch laat de film je wel nadenken over je eigen sterfelijkheid.

Joseph Gordon-Levitt werd geboren in in 1981 in Californië. Hij begon al toen hij 4 was met acteren in een musical en verscheen hij in verschillende reclames. Toen hij zes was begon hij z’n eerste filmrollen te spelen. Hij werd bekend door z’n rol in The 3rd Rock from the Sun. Daarna begon hij steeds meer films te doen, waaronder 50/50, (500) Days of Summer, Looper, Premium Rush, The Dark Knight Rises en Inception

Wat is jouw favoriete Joseph Gordon-Levitt rol?

Alhoewel ik niet elke film heb gezien die Danny Boyle geregisseerd heeft, durf ik wel te zeggen dat ik een fan van z’n werk ben Ik heb 127 Hours, Slumdog Millionaire, The Beach, A Life Less Ordinary en nu deze gezien en nog geen enkele film heeft me teleurgesteld. Shallow Grave is een film die makkelijk door iemand als Hitchcock geregisseerd had kunnen zijn, de film zit vol spanning en onverwachte wendingen.

De film gaat over drie mensen die samen in een apartement wonen, Juliet Miller (Kerry Fox), David Stephens (Christopher Eccleston) en Alex Law (Ewan McGregor. Ze zijn op zoek naar iemand die een kamer wil huren en de film opent met die zoektocht. De drie stellen vreemde vragen en proberen daarmee hun nieuwe potentiële huisgenoten ongemakkelijk te maken. Ze gaan er mee om alsof het één grote grap is, totdat ze op een gegeven moment de juiste persoon vinden. De nieuwe huurder trekt in en sluit zichzelf op z’n kamer op. Wanneer ze enkele dagen niet van hem horen besluiten ze om z’n kamer binnen te dringen waarbij ze een onverwachte ontdekking doen.

Wat eerste begint als een film vol met humor, verandert als snel in iets wat erg serieus is en grote gevolgen heeft voor hun onderlinge relatie. De karakters veranderen er door en naarmate de tijd vordert blijft de psychologische druk stijgen en weten ze niet meer of ze elkaar kunnen vertrouwen. Ze weten niet meer waartoe de anderen in staat zijn. Eccleston’s karakter verandert het meest en wist me te schokken door het voortreffelijke acteerwerk van Eccleston. Ewan McGregor zou later nog diverse keren met Boyle samenwerken en speelt hier de rol waar je als kijker waarschijnlijk het meest om geeft. Boyle laat hier al z’n unieke visuele stijl zien die hij later heeft geperfectioneerd. Als je Shallow Grave nog niet hebt gezien, zou ik deze zeker gaan kijken.

Eet je wel eens vis dat gevangen is in meer Victoria, dat zich bevindt in Tanzania? Aangezien er dagelijks ongeveer 500 ton vis daar wordt gevangen, waarvan miljoenen mensen eten, is de kans dat je de vis wel eens op hebt. Het meer was ooit een diverse omgeving met honderden soorten vissen, maar sinds de invoering van een grote vis die op andere vissen jaagt zijn er veel soorten verdwenen. Deze grote roofvis wordt nu gevangen, in stukken gesneden en de wereld rond gestuurd voor consumptie. Je kent misschien niet het verhaal achter het stukje vis dat op je bord ligt maar, zoals deze Oscar genomineerde documentaire laat zien, zou je dat wel moeten weten.

Deze documentaire laat de gevolgen zien van massaconsumptie van deze vis. Veel mensen verhuizen naar het meer om geld te verdienen en bevinden zich uiteindleijk in een situatie waarin ze moeite hebben te overleven. De fabrieken waar de vis wordt verwerkt zijn misschien schoon en high tech, en worden door bezoekers van de EU geprezen, maar deze bezoekers zien niet de donkere kanten die deze film aan het licht brengt. De mensen om het meer kunnen de vis zelf niet betalen en eten slechts wat er als afval bij verwerking overblijft. Bergen van niet gebruikte, bijna rottende vis worden gedroogd en verkocht aan de lokale bevolking. Het is vies en gevaarlijk werk omdat de gasses die vrijkomen zeer agressief zijn (de documentaire laat een vrouw zien die door de dampen een oog kwijt is geraakt).

De vishandel blijkt echter niet het enige probleem te zijn. Er wordt gesuggereerd dat Russische vrachtvliegtuigen soms niet leeg landen, maar mogelijk wapens meenemen. Aangezien er in de regio regelmatig oorlogen zijn, bevordert dit niet de lokale situatie. In de arme vissersdorpen kijkt iedereen alleen maar naar zijn eigen hachje en als je ziek wordt kan je maar beter naar huis gaan, want je zal niet worden geholpen. Vrouwen verkopen vaak hun lichaam waardoor de kans dat ziekte zich verspreid toeneemt. De vrouwen die besluiten meer geld te verdienen en een avontuurtje te beleven met de piloten nemen extra risico’s aangezien de mannen regelmatig extreem gewelddadig zijn. Tijdens het filmen is een vrouw die nog aan het begin van de documentaire verschijnt omgekomen omdat ze in elkaar was geslagen.

De film laat in detail zien wat een nachtmerrie de vishandel veroorzaakt heeft. Alles wat er gebeurt wordt veroorzaakt omdat wij een mooi klein stukje vis op onze borden willen hebben. Het doet je nadenken over wat je eet en persoonlijk hoef ik deze specifieke vis niet meer. Verandering moet ergens beginnen en ik maak daarmee de keuze om de verschrikkelijke situatie waarin deze mensen leven niet in stand te houden.

De meeste mensen (waaronder ik zelf) zullen Christopher Reeve voornamelijk kennen voor z’n werk in de Superman films en het paardrij ongeluk waardoor hij verlamd raakte. Ik had geen andere films van hem gezien en was benieuwd wat hij in een andere rol zou doen. Toen ik er achter kwam dat hij in een tijdreisfilm had gespeeld was het een makkelijke keuze om die te kijken.

Reeve is Richard Collier, een succesvol toneelschrijver die benaderd wordt door een hele oude vrouw. Ze geeft hem een horloge en vertelt hem dat hij terug naar haar moet komen. Hij vindt deze ontmoeting vreemd, maar besluit er niets mee te doen. Een aantal jaar later heeft hij geen enkele inspiratie voor het schrijven van een nieuw stuk. Hij besluit om even weg te gaan van alles om zich heen en een tijdje in een hotel te blijven. Wanneer hij in dat hotel een oude foto ziet van een beeldschone vrouw raakt hij geobsedeerd door haar en probeert hij er alles aan te doen om meer over haar te weten te komen. Het blijkt de oude vrouw te zijn die hij jaren daarvoor ontmoet had. Hij wil haar zo graag ontmoeten dat hij onderzoek doet naar tijdreizen en uiteindelijk zichzelf hypnotiseert om terug in de tijd te gaan en haar te ontmoeten.

Ik heb al een flink aantal tijdreisfilms gezien, maar dit was de eerste waarin iemand dat deed alleen maar omdat hij het graag wilde. Een origineel idee en Reeve speelt de rol op een vermakelijke manier. De film zelf is een erg romantische film en daardoor niet een film waar iedereen van zal kunnen genieten. Persoonlijk vond ik het een erg leuke film en als je op zoek bent naar een romantische film met een twist dan zou Somewhere in Time een goede keuze zijn.

Als er één regisseur is waarvan ik eigenlijk elke van z’n films in de bioscoop wil zien, dan is het wel Quentin Tarantino. De enige film van hem die ik niet op het grote doek gezien heb is Reservoir Dogs. Alhoewel de film hier al een paar maanden draaide, lukte het me niet om het in die tijd te kijken en was ik bang dat ik ‘m zou missen. Gelukkig draaide de film nog ergens en kon ik ‘m toch nog in de bioscoop zien, ook al was dat op een iets kleiner scherm.

De film opent in het zuiden van Amerika, ten tijde van de slavernij. Een aantal slaven worden onder begeleiding getransporteerd. Dr. King Schultz (Christoph Waltz) stopt ze omdat hij op zoek is naar één specifieke slaaf die hem kan helpen om bepaalde mensen te vinden. Die slaaf is Django (Jamie Foxx) en na een schokkende opening van de film beginnen de mannen samen te werken, iets waar iedereen die ze tegenkomen verbaast over is. Ze leren elkaar beter kennen en Dr. Schultz komt er achter dat Django een getrouwd man is die z’n vrouw weer wil zien nadat ze bij de slavenhandel van elkaar gescheiden zijn. Dr.Schultz besluit hem te helpen en haar te vinden.

Tarantino’s films hebben altijd hun eigen herkenbare stijl, zowel qua donkere humor als de mix van verschillende filmgenres. In deze film is het een mix van western, drama, komedie en actiefilm. Vooral het komedie gedeelte verbaasde me, helemaal met de achtergrond van slavernij. De film bevat veel geweld en bloed, maar door de regelmatig grappige momenten heeft de film toch een lichtere toon. De komedie voelt nergens aan alsof het er niet in zou horen, maar is juist een toevoeging aan de sfeer. Christoph Waltz laat zien dat z’n volgende samenwerking met Tarantino (na Inglorious Basterds) een goed besluit is, z’n karakter heeft dezelfde aantrekkingskracht als z’n karakter Hans Landa. Jamie Foxx weet ook een overtuigende rol neer te zetten, waarbij ik regelmatig aan Shaft moest denken, namelijk een karakter dat alles onder controle heeft en cool is. Hij is dat zelfs als hij het op moet nemen tegen Calvin Candie (Leonardo DiCaprio), een man die z’n slaven zeer slecht behandelt. Ook al is Django Unchained niet Tarantino’s beste film, toch is het een vermakelijk geheel geworden dat je niet snel zal vergeten. Tarantino heeft aangegeven dat hij van plan is te stoppen met regisseren, maar ik hoop dat dat nooit zal gebeuren. De filmwereld zou dan een goede schrijver/regisseur missen.

Als deze film niet een bepaalde reputatie zou hebben, dan zou ik nooit over Delgo gehoord hebben. De kans is groot dat je de film ook niet kent, maar de film staat bekend als één van de grootste flops ooit. Deze 40 miljoen dollar kostende animatiefilms ging in Amerika in première op meer dan 2000 schermen maar verdiende slechts 500.000 dollar tijdens het eerste weekend. Nu zeggen inkomsten natuurlijk niets over kwaliteit, dus ik was benieuwd waarom deze film geflopt is. Was het omdat het een slechte film was, het slechte marketing had of was de film op het verkeerde moment uitgebracht?

De film gaat over de tiener Delgo (die er uit ziet als een dinosaurus) die onbedoeld de oorzaak is van groeiende spanningen tussen twee bevolkingsgroepen, de Lockni en Nohrin stammen. Omdat er in het verleden veel gebeurd is tussen ze kan het kleinste incident grote gevolgen hebben. Als je Avatar gezien hebt, krijg je een beetje het idee waar deze film over gaat. Het is Delgo die, samen met een vriend en de prinses van de rivaliserende groep, een gevecht aangaat tegen een gezamenlijke vijand om erger te voorkomen.

Ik geef animatiefilms altijd een kans en hou in m’n achterhoofd dat ze vaak gemaakt zijn voor kinderen. Dat is geen probleem, maar ik heb niet van deze film kunnen genieten. Als eerste is Delgo’s vriend vervelender dan Jar Jar Binks (ook al heeft hij maar een kleine rol, hij was niet leuk en frustrerend om te zien). De meeste humor werkte niet en de film zelf zag er ook niet goed uit. Dit is een film uit 2008, maar het ziet er als een game uit. Het verhaal wist me niet te pakken en had dan ook moeite het geheel uit te kijken. Een film dus die ik zeker niet kan aanraden.

Anne Hathaway werd geboren in 1982 in New York. Op school speelde ze in diverse toneelstukken en werd als eerste tiener toegelaten tot The Barrow Group Theater Company’s acteerprogramma. Ze begon haar carrière in Disney films en verdiende een Oscar nominatie voor haar rol in Rachel Getting Married en kreeg het beeldje voor “Best supporting role” voor Les Misérables.

Klik om te vergroten

Wat is jouw favoriete Anne Hathaway rol?