Soms zijn er van die documentaires die je aan het denken zetten over iets in je eigen leven en er af en toe in slagen om je gedrag te doen veranderen. An Inconvenient Truth deed dat met veel mensen en persoonlijk was Collapse een documentaire die veel indruk maakte en waar ik nog een tijd over nadacht. Forks over Knives is ook zo’n documentaire en is er eentje die je moet zien. Het onderwerp is het voedsel dat we eten en de mogelijk relatie met veel voorkomende ziektes als kanker en een hoog cholesterolgehalte. Het stelt de vraag:

Zou je liever met een vork willen veranderen wat je eet of ervaar je liever het mes en operaties omdat je dat niet gedaan hebt?

Alhoewel de ontwikkelingen op veel gebieden heel erg snel gaan kan je je afvragen waarom we dan nog steeds zoveel ziektes hebben. Regisseur Lee Fulkerson stelt die vraag ook en wil probeert uit te vinden of we op een simpele manier gezonder kunnen worden: Veranderen wat we eten. Kan het eten van het juiste voedsel ziekte voorkomen of zelfs laten verdwijnen? Hij praat met Dr. T. Colin Campbell en Dr. Caldwell Esselstyn, die beide erg veel voedselonderzoek gedaan hebben. Hun conclusie is dat het eten van vlees en suiker één van de belangrijkste oorzaken is van de grote hoeveelheid ongezonde mensen. Hun verhalen klinken erg overtuigend, maar heeft het veranderen van je dieet echt zo’n groot effect? Om dat te bewijzen volgt deze documentaire een aantal patienten, waarvan sommige echt een hele verzameling medicijnen innemen, die vervolgens overstappen naar een dieet dat geheel gebaseerd is op planten. De resultaten zijn verbazingwekkend aangezien sommige patienten helemaal kunnen stoppen met hun medicatie.

Na deze documentaire gezien te hebben ben ik redelijk overtuigd dat deze twee wetenschappers gelijk hebben met hun ontdekking en de feiten die ze aandragen. Nu ben ik niet gestopt met het eten van vlees, maar het heeft wel een kleine impact gehad op m’n eetpatroon. Ik denk wat vaker na over wat ik eet. Wanneer een documentaire er in slaagt om dat te doen, dan is het een zeer effectieve. Eentje die je zou moeten kijken aangezien het je leven op een positieve manier kan verbeteren, simpelweg doordat je meer weet over wat je eet.

Score: 9

Trailers:

Welkom bij een nieuwe editie van “De vele gezichten van…”, deze week met Kate Winslet. Winslet werd in 1975 geboren en studeerde drama. Haar eerste rol kreeg ze in 1991 in de TV serie Shrinks. Hierna speelde ze in verschillende TV shows en maakte de stap naar films in 1994, toen ze Juliet Hulme in Heavenly Creatures speelde. Hierna werd ze snel beroemd nadat ze in Titanic verscheen, een film die destijds alle records brak. Ze speelde in veel goede films en won een Oscar met haar rol als Hanna Schmitz in The Reader.

Het kiezen van m’n favoriete rol is in dit geval niet moeilijk. Het is haar rol in Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Wat is jouw favoriete Kate Winslet rol?

Zoals je waarschijnlijk weet kijk ik geen horrorfilms en toen ik hier de eerste beelden van zag had ik dan ook totaal geen interesse om deze film te kijken. Totdat een vriend van me deze film meenam en voorstelde om ‘m te kijken na te verzekeren dat het geen enge film was.

Wat deze film doet is het standaard verhaal nemen van een groep tieners die in het bos gaan kamperen en worden aangevallen door een stel enge mannen en dat vervolgens omdraaien in een koedie waarin we de kant zien van die “enge mannen”, Tucker (Alan Tudyk) en Dale (Tyler Labine). Het blijken twee vrienden te zijn die gewoonweg het bos intrekken om te gaan vissen en iemand willen helpen en vervolgens door de tieners als kidnappers worden gezien. Het is een origineel verhaal en resulteert in een grappige film waarin de tieners de “bad guys” zijn en het Tucker en Dale zijn die bang zijn.

Alan Tudyk en Tyler Labine vormen een leuk duo die er in slagen om de film een hart te geven. De tieners zijn er voornamelijk om dood te gaan (zoals ze dat ook zouden doen in een echte horrorfilm) en zijn dan ook onopvallend. De “leider”van deze groep overacteert, maar vond het wel bij de charme van de film passen.

Deze film laat een aantal zeer grafische manieren zien waarop mensen dood gaan, maar net zoals in Zombieland is het iets waar je eerder om zal lachen omdat ze het gevolg zijn van bepaalde ongelukken. Tucker & Dale vs. Evil was een onverwacht leuke film die plezierig was om te kijken. De moeite waard als je ‘m nog niet gezien hebt.

Score: 7

Trailer:

Ana Barredo is de regisseur van de documentaire The Table. Hierin wordt een groep personen gevolgd die elkaar helpen in de moeilijke wereld die Hollywood heet. De review van de film is hier te vinden. Meer informatie is te vinden op de website.

Je werd door Marc Zicree uitgenodigt om een bijeenkomst van The Table bij te wonen nadat je ‘m ontmoette bij de productie van de Twilight Zone collectie. Wat was je eerste indruk van de groep?

Marc wist dat ik ook films maakte en bleef de groep elke keer noemen, maar het was pas in 2009 dat ik er aan toe kwam om een vergadering te bezoeken. Het was een tijdje geleden sinds ik een film had gemaakt en ik had eigenlijk helemaal niet het voornemen om er nog eentje te maken. De enige reden waarom ik er heen ging was zodat ik Marc kon zeggen dat ik er was geweest en dan zou ik er klaar mee zijn. Toen ik bij The Table die avond echter de verhalen over de projecten, problemen waar ze tegen aan liepen, updates etc. van de leden hoorde was ik geïnspireerd om weer iets te maken! Aan het einde van die eerste vergadering wilde ik niet alleen weer films gaan maken, maar had ik ook het perfect onderwerp voor m’n volgende project gevonden!

De documentaire laat zien in hoeverre iedereen ook bereid is elkaar te helpen, waardoor je de mogelijkheid kreeg om een aantal bekende acteurs, producers en regisseurs te interviewen. Heeft de groep je nog op andere manieren geholpen om de documentaire te realiseren?

Aangezien dit m’n eerste poging was om een documentaire te maken, had ik geluk dat Roger Lay, Jr. deel deel uit ging maken van het productieteam nadat hij m’n eerste ruwe montage tijdens een screening had gezien (mogelijk gemaakt door Joel Gonzales die ook lid is van The Table) in het Montalban Theater in Hollywood. Roger bood aan om de kwaliteit van de productie van The Table te verhogen. Roger’s eerste feature was 95 Miles to Go (HBO), de Ray Romano documentaire. Deze eerdere ervaring maakte hem een waardevol aanwinst voor het project. Natuurlijk ontmoette ik Roger door, wie anders, Marc Zicree!

Aangezien het filmen een jaar lang plaats vond moet het selecteren van beelden een moeilijke zijn geweest. Hoe heb je beslist wat je wilde gebruiken en zijn er ook stukken die je er graag in had gezien, maar die het uiteindelijk niet haalden?

Die keuze maken vond ik moeilijker dan door 60 uur aan beelden te gaan en te beslissen welke het uiteindelijk zouden worden. Ik hoop dat wanneer The Table uitkomt op DVD het mogelijk is om verhalen van andere leden van The Table in de Special Features op te nemen. Hun verhalen zijn namelijk net zo interessant als degenen die wel gebruikt zijn. Er is bijvoorbeeld Robert Amico, een werkend acteur en producer die besloot dat hij elke maand een script zou schrijven – en dat heeft hij de afgelopen 36 maanden gedaan! Dan is er ook nog Sara Jo Elice, die zichzelf introduceert als een herstellend milieu-ingenieur. Sara who introduces herself as a recovering Environmental Engineer. Sara studeerde met 2 Bachelor’s degreees en een Master Degree af aan MIT, maar besloot het allemaal op te geven om full time actrice te worden. Ik volgde daarnaast het productieproces van een korte film geproduceerd door The Table van begin tot de première in LA.

Nu deze documentaire uit is, is het aantal mensen die The Table bezoeken gegroeid en zo ja, heeft dat iets verandert aan de dynamiek van de groep?

We zijn op het moment nog steeds bezig met het zoeken naar distributie voor The Table, dus de enige manier om deze documentaire te zien is op festivals. De vraag die ik telkens als eerste krijg na een screening is “Waar is de volgende Table vergadering volgende week donderdag?”. Ik kan alleen maar voorstellen hoeveel groter de groep zal zijn wanneer de film uiteindelijk beschikbaar is voor een breder publiek.

Je hebt ook een onafhankelijk en een korte film gemaakt voordat je deze documentaire maakte. In hoeverre is het proces van het maken van de film anders?You have also made an indie feature and a short before doing this documentary.

Het besluit om een documentaire te maken was een logistieke aangezien het veel beter leek te passen bij iemand die van negen tot vijf werkt. Aangezien dit een “one-woman operation” was, maakte dat het makkelijker om interviews te doen en naar shoots te gaan op moment dat het mij uitkwam. Ik ontdekte ook hoeveel plezier ik haalde uit het proces van het maken van een documentaire. De traditionele manier van het maken van een film begint altijd met een script. Dat betekent dat elke scène van te voren al vast staat en er eigenlijk geen verrassingen zijn. Het maken van een documentaire is compleet tegenovergesteld. Ik zette mezelf een doel: om de the Table voor een jaar te volgen – en wat er gebeurt, gebeurt. Ik wist niet hoe het verhaal zich zou ontwikkeling tegen de tijd dat het jaar voorbij was. Ik vond dat proces zeer aantrekkelijk.

Heb je plannen voor toekomstige films/documentaires?

Voor het volgende project werk ik, samen met Roger Lay (co-producer van THE TABLE), aan een tachtiger jaren tijdreis film met de titel AUTO REVERSE. De bedoeling is om deze maand te beginnen met filmen. Je kan ons volgen op Twitter @AutoReverseFilm voor updates over de voortgang van de film. Ik kijk er naar uit!

Waarom zouden mensen The Table moeten zien?

Mijn doel is om een film te maken die mensen inspireert die iets willen bereiken – op dezelfde manier waarop deze groep me inspireerde na die eerste vergadering die ik bijwoonde.

Als je aan Hollywood denkt, denk je aan sterren, glitter, glamour en natuurlijk films en televisie. Het is een wereld die een heleboel mensen aantrekkelijk vinden en waarvan sommigen zelfs hun dromen achterna gaan en proberen ze te verwezenlijken. Doorzettingsvermogen is belangrijk en zelfs als je je eerst grote rol krijgt of wanneer je script verfilmd wordt is dat geen garantie dat je je plek geclaimd hebt. Het is een zware wereld en het is dan ook belangrijk om jezelf gemotiveerd te houden. The Table is een documentarie over een groep getalenteerde individuen (sommige die succesvol zijn, anderen die net beginnen) die elke donderdag bij elkaar komt om die motivatie levend te houden en elkaar te helpen. Regisseur Ana Barredo koos er voor om de groep een jaar te volgen en te laten zien hoe inspirerend deze getalenteerde groep personen is.

Voor bijna 20 jaar ontmoeten deze mensen elkaar al op elke donderdag in verschillende restaurants in L.A. Het is begonnen door Marc Zicree, die veel bekend werk op z’n naam heeft staan. Hij begon in tekenfilms en schreef veel verhalen in de jaren tachtig. Als je toen opgroeide is de kans groot dat je iets van z’n werk gezien hebt aangezien hij schreef voor The Biskitts, Blackstar, He-Man, Smurfs, The Get Along Gang, The Real Ghostbusters en vele andere tekenfilms. Vervolgens maakte hij de sprong naar andere type shows zoals Star Trek: TNG, Babylon 5 en Sliders. Het viel hem op dat veel getalenteerde mensen die hij kende geen kans in Hollywood kregen en nam het besluit om The Table. Samen met zijn vrouw organiseert hij het al voor 20 jaar en een bekende mensen maken deel uit van de groep zoals regisseur Guillermo del Toro (Pan’s Labyrinth, Hellboy), acteur Armin Shimerman (Quark in Deep Space Nine), Producer Chris Wyatt (Napoleon Dynamite) en acteur George Takei (Star Trek) vertellen allemaal over hun eigen ervaringen. De groep is open voor iedereen die langs wil komen en iedereen krijgt een kans om te spreken over waar ze mee bezig zijn en waarmee ze hulp nodig hebben. Er zijn bijvoorbeeld fotografen (sommige die zelfs voor National Geographic gewerkt hebben) die acteurs helpen om professionele foto’s te maken en schrijvers die elkaar advies geven. Het mooie is dat ze elkaar helpen zonder om geld te vragen. Het gaat puur om elkaar te helpen en het is een concept dat werkt.

Ik hou er van om documentaires te bekijken die laten zien wat er achter de schermen gebeurt in één van ‘s werelds grootste industrieën. Documentaires als Tales from the Script, Fantastic Flesh en The Brothers Warner zijn heerlijk om te kijken aangezien ze de kijker informeren over filmgeschiedenis en het harde werk dat er achter zit. The Table kan aan die films toegevoegd worden aangezien het laat zien dat verhuizen naar Hollywood slechts de start is van een lange reis en dat er veel geluk nodig is en je de juiste mensen moet kennen (en natuurlijk talent moet hebben) om op te vallen. Het laat zien dat er veel interessante mensen werken en dat hun verhalen fascinerend zijn om naar te luisteren. Alhoewel ik zelf geen aspiratie heb om iets met film te doen, zou ik graag een keer deze groep willen bezoeken als ik in L.A. ben, puur voor inspiratie. Dit soort groepen maken de wereld een stuk beter en The Table weet dat gevoel perfect te laten zien.

Score: 7

Trailer:

Misschien herhaal ik mezelf, maar als je de blog al langer leest weet je dat ik een groot fan ben van Koreaanse film, vooral het feit dat ze zo onvoorspelbaar zijn. Deze film lijkt een oorlogsfilm te zijn, maar het is veel meer.

Het is 1950 en de Amerikanen zijn geland in Incheon. De noordelijke troepen (of wat er van over is) zijn op de vlucht voor het Zuid Koreaanse leger. Tijdens hun vlucht ontmoeten ze een vreemd meisje die hen meeneemt naar haar dorp. Het blijkt geen gewoon dorpje te zijn aangezien de tijd er stil lijkt te hebben gestaan. Ze zijn niet op de hoogte van moderne technologie, weten niet wat wapens zijn (Ze denken dat geweren stokken zijn) en lijken allemaal zo onschuldig zijn. Wanneer de Zuid Koreanen het dorpje echter ook vinden betekent dit een bedreiging voor hun manier van leven. De vraag is hoe ze met deze situatie omgaan of dat ze betrokken raken bij een oorlog waar ze geen deel van uitmaakten.

Ondanks dat de film over oorlog gaat, is dit een film met veel humor, met een boodschap tegen oorlog. Het ziet er goed uit en bij het verhaal kan je zowel lachen als een traantje wegpinken. Eén van m’n favoriete scène is waarin het popcorn regent. Als je meer niet Amerikaanse films wilt kijken is Koreaanse film een mooi begintpunt.

Score: 8

Trailer:

Deze week is de keuze gevallen op een acteur waarvan ik bijna blind elke film kijk, Nicolas Cage. Zijn echte naam is Nicolas Kim Coppola en zijn oom is Francis Ford Coppola. Hij veranderde zijn naam zodat anderen niet zouden denken dat hij carrière maakte op basis van zijn naam of familie. Hij is een groot fan van comics (iets wat ook bleek uit het feit dat hij z’n zoon Kal-El noemde (wat de geboortenaam van Superman is) en koos voor de achternaam Cage gebaseerd op de superheld Luke Cage. Hij maakte snel naam in Hollywood en verdiende twee Oscar nominaties, waarvan hij er één verzilverde voor zijn rol in Leaving Las Vegas. Zijn acteerstijl is uniek te noemen aangezien hij niet bang is om alles te geven. Die extreme uitspattingen waardeert niet iedereen, maar persoonlijk geniet ik er erg van.

Klik om te vergroten

Het is erg moeilijk om uit al deze films een favoriete rol te kiezen. Hij was erg leuk in Bad Lieutenant, waarin hij z’n over-the-top, gekke kant laat zien. Andere favorieten zijn Face Off en Adaptation.

Wat is jouw favoriete Nicolas Cage rol?

Als je enigszins bekend bent met Koreaanse film, dan heb je waarschijnlijk wel de films van regisseur Chan-Wook Park gezien of iets over ze gehoord.
Joint Security Area, Sympathy for Mr. Vengeance, Lady Vengeance en Oldboy zijn allemaal zeer goede films die allemaal qua onderwerp erg donker zijn. De titel van de film geeft je misschien al het gevoel dat deze film minder donker is en dat gevoel is juist. Het voelt aan als een film die gemaakt zou kunnen zijn door Michael Gondry aangezien het dezelfde unieke kwaliteiten heeft.

Het verhaal draait om Cha Young-goon (Su-jeong Lim), die alles niet meer op een rijtje lijkt te hebben. Ze denkt dat ze een cyborg is (de manier waarop ze er uit ziet ga je dat bijna geloven). Voor haar werk zet ze radio’s in elkaar waarbij ze instructies opvolgt en ineens iets anders begint te horen en ze vervolgens probeert om electrische kabels in haar arm te stoppen. Ze overleeft het, maar komt uiteindelijk terecht in een psychiatrische inrichting. Dit is voor Chan-wook Park een kans om een uitgebreide groep van unieke karakters te introduceren en deel uit te maken van hun wereld. Eén van deze karakters is Park Il-soon (Rain), die bijna altijd een masker draagt en zeer geïnteresseerd raakt in Cha Young-goon. Naarmate de film vordert probeert Park Il-soon haar zo goed mogelijk te helpen.

Het duurde even voordat ik echt volledig opging in de film. De karakters zijn vreemd, maar wanneer je ze langzaam begint te kennen begin je ook om ze te geven, zelfs als er allerlei vreemde dingen plaatsvinden. Zo doet Cha Young-soon bijvoorbeeld het kunstgebit van haar oma in haar mond omdat ze daarmee met machines kan praten. Er is een andere patient die speciale sokken heeft waarmee je kan vliegen wanneer je hard tegen elkaar wrijft. De inrichting waar de film zich afspeelt ziet er fantastisch uit door het bijzondere gebruik van kleuren.

Het zou echter geen Chan-wook Park film zijn als er niet iets van geweld in zou zitten en dat wat er in zit in fantastisch in beeld gebracht. Wat er precies gebeurt moet je echter zelf uitvinden.

I’m a Cyborg, But That’s OK voelt aan als een modern sprookje. De manier waarop de film laat dat je door een connectie te maken met anderen een verschil in hun leven kan maken als je in ze gelooft is een mooie. Degenen die op basis van Chan-Wook Park z’n films meer wraak verwachten zullen teleurgesteld zijn, maar als je de film een kans geeft is hij zeer vermakelijk.

Score: 7

Trailer

Heb je soms het gevoel bij bepaalde films dat het je erg sterk aan een andere film doet denken of dezelfde stijl heeft als een bekende regisseur?
Het is iets wat we allemaal een keer hebben en hoe meer films je kijkt hoe vaker je dat gevoel hebt. Het lijkt er erg sterk op dat regisseur Aaron Harvey een heleboel Quentin Tarantino films gezien heeft. Met de focus op veel dialogen, een verhaal dat niet lineair verteld wordt, muziek die vergelijkbaar is, stijl die aan grindhouse doet denken en een aantal zeer geweldadige scènes biedt Catch .44 veel van hetzelfde. Lukt het om hetzelfde nivo te bereiken als de films waar de inspiratie vandaan lijkt te komen?

Het verhaal van Catch .44 draait om Tes (Malin Akerman), Sara (Reila Aphrodite) en Kara (Nikki Reed) die allemaal voor Mel (Bruce Willis) werken en ze opdrachten geeft. Eén van die opdrachten is om een drugstransport te onderscheppen. Ze arriveren laat op de plek en lijken de overhandiging te hebben gemist, waarna ze besluiten informatie te vragen aan de vrouw door hun pistolen te gebruiken. De zaken verlopen echter niet volgens plan en de rest van de film vertelt wat er voor en na deze situatie gebeurt.

De cast is goed met Malin Akerman als de hoofdpersoon. Bruce Willis heeft slechts een beperkt aantal scènes en was niet echt heel opvallend. M’n favoriet was echter Forest Whitaker en hij is echt de reden om deze film te kijken omdat hij laat zien hoe veelzijdig hij kan zijn en was een groot fan van z’n karakter.

Catch .44 was een vermakelijke film, ook leunt hij zwaar op de stijl van anderen. Het is een iets slechtere kopie van een Tarantino film, maar leuk om te zien als je daar langs kan kijken.

Score: 7

Herken je de bovenstaande atleet? Hij wist jaren lang de beste in zijn sport te blijven en veel van zijn tegenstanders vinden zichzelf pas goed wanneer ze hem verslagen hebben. Als ik zeg dat je ‘m misschien herkent uit de Sylvester Stallone film Over The Top heb je misschien een idee welke sport het is. Z’n naam is John Brzenk en hij is een professionele armworstelaar en samen met twee andere armworstelaars is hij het onderwerp van deze documentaire over deze tak van sport.

Als je John Brzenk ziet zou je niet denken dat hij mannen kan verslaan die een stuk grote dan hem zijn (de zwaarste woog 300 kilo volgens Wikipedia (alhoewel ik dat betwijfel)) en zijn bijnaam is “The Giant Killer”. Hij lijkt echter een heel gewone man te zijn.
Dat is iets wat je niet kan zeggen over Travis Bagent, die groot en luidruchtig is en zeer zelfverzekerd is over zijn kunnen. Hij de armworstelaar die het nog moet maken, maar wel een realistische kans maakt op de wereldtitel in de klasse voor zwaargewichten.
De derde worstelaar is het Russische intimiderende zwaargewicht Alexey Voyevoda. Als je ziet hoe hij traint dan sta je versteld. Drie mannen proberen zijn arm naar beneden te trekken met touwen en toch weet hij nog van ze te winnen. Zijn trainingsruimte is erg simpel, maar hij is erg gefocust en heeft een sterke band met de natuur.

Deze drie mannen hebben allemaal hun eigen karakteristieke eigenschappen en in deze documentaire zie je hoe ze door verschillende toernooien gaan en wil je dat ze winnen. De documentaire legt uit wat de regels van de sport zijn waardoor je makkelijk begrijpt hoe het er in dit wereldje aan toe gaat.

Pulling John is bijna niet zo opwindend om te kijken als Warrior en is makkelijk te vergelijken met Pumping Iron, waar ook 3 mannen worden gevolgd tijdens hun voorbereidingen voor de wedstrijden. Het feit dat je geen idee hebt wie uiteindelijk zal winnen draagt bij aan de spanning tijdens het kijken. Van te voren had ik niet verwacht dat een documentaire over armworstelen zo interessant kon zijn.

Score: 9

Trailer

Soms moet je niet alles geloven wat je leest. Ik probeer altijd zo min mogelijk te weten over de films die ik ga kijken, maar hoorde wel het één en ander van 50/50. Overal las ik dat deze film een komedie over kanker zou zijn en ik kan me voorstellen dat deze gedachte veel mensen zou kunnen shockeren die zich afvragen hoe je daar grappen over kan maken. Wilde zelf die vraag ook beantwoord zien. Vorig jaar geloofde ik ook niet dat een komedie over terrorisme leuk kon zijn, maar Four Lions liet zien dat het mogelijk is. Wat is het oordeel over 50/50?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen is deze film niet echt als een komedie te bestempelen. Ja, Seth Rogen speelt één van de hoofdrollen en er worden wat grappen gemaakt, maar ze voelen allemaal aan als het soort grappen mensen om je heen zouden maken als je zelf in zo’n situatie terecht komt. Ik herinner me nog een aantal jaar geleden toen m’n huis bijna was afgebrand na een gasexplosie een paar huizen verderop. Gelukkig was de brandweer er op tijd, maar ik maakte er de hele dag grappen over. Het was mijn manier om met de situatie om te gaan. Dat is ook de manier waarop 50/50 met de situatie omgaat.

Joseph Gordon-Levitt is Adam, die op een gegeven moment last krijg van pijn in z’n rug. De diagnose blijkt kanker te zijn en als kijker zie je hoe hij met die situatie omgaat en tegen welke problemen hij aanloopt (met de ziekte, maar ook met de mensen om hem heen).
De cast is voortreffelijk en Gordon-Levitt weet te overtuigen. Er is een moment in deze film dat hij begint te huilen en het raakte mij ook (iets wat niet vaak bij films gebeurt). Seth Rogen maakt zijn gebruikelijke grappen en wist me dan ook wel te entertainen. Mocht je geen fan van ‘m zijn dan zal deze film niets aan dat gevoel veranderen. Anna Kendrick is fantastisch als zijn onervaren psycholoog. Na haar vorig jaar in Up in the Air te hebben gezien, laat ze hier zien dat ze verschillende soorten rollen aankan.

50/50 zou een beschrijving kunnen zijn van deze film omdat het een perfecte mix is van komedie en drama. Het voelt aan alsof het op een realistische manier laat zien hoe mensen met kanker omgaan. Dat verbaast ook niet als je weet dat Seth Rogen het samen met Will Reiser geschreven heeft. Reiser had kanker (waarvan hij herstelde) en gebruikte die ervaring bij het schrijven. Het onderwerp maakt het misschien geen film waar je meteen naar toe zou willen, maar het is de moeite waard.

Score: 8

Deze week is Forest Whitaker de ster van “De vele gezichten van…” Hij groeide op in in South Central Los Angeles en studeerde met een beurs voor American football. Omdat hij letsel aan z’n rug had moest hij iets anders gaan studeren en besloot hij muziek (stem) te doen en reisde hij door Groot Brittanië met de Cal Poly Chamber Singers in 1980. Hij studeerde opera als tenor en studeerde af en wist dat ook te doen voor drama in 1982. Zijn eerste rol was in de tienerkomedie Fast Times at Ridgemont High en verscheen in films als The Color of Money, Platoon and Good Morning, Vietnam. In Bird, een film die door Clint Eastwood geregisseerd werd, de rol van muzikant Charlie Parker. Hij won een Oscar voor zijn rol als dictator Idi Amin in The Last King of Scotland.

Click to enlarge

Als je naar z’n carriere kijkt heeft hij in veel films gespeeld. Het is moeilijk om één rol te kiezen, maar hij was fantastisch in Ghost Dog, The Last King of Scotland en Catch .44.

Wat is jouw favoriete Forest Whitaker rol?

Het genre sportfilm is niet een genre waar ik een groot fan van ben. MMA gevechten is ook niet echt mijn ding omdat het net iets te rauw is naar mijn smaak (dan zou ik liever K1 kijken). Misschien vraag je je af waarom ik deze film dan toch gekeken heb. De belangrijkste reden is Tom Hardy. Na zijn voortreffelijke rol in Bronson is hij voor mij een acteur die de moeite van het kijken waard is en wilde graag meer films van hem zien. Is Warrior een sportfilm waar ik wel van genoten heb?

Tommy (Tom Hardy) verschijnt plotseling bij het huis van z’n vader (Nick Nolte). Het wordt al snel duidelijk dat hun relatie geen warme is omdat z’n vader kampt met drank problemen. Tommy heeft hem echter nodig omdat hij wil trainen om de beste MMA vechter te worden en weet dat z’n vader de juiste persoon is om er voor te zorgen dat hij z’n doel bereikt. Zijn broer Brendan (Joel Edgerton) heeft al jaren geen contact meer met zijn vader en werkt al jaren als leraar, maar verdient daarmee niet genoeg om z’n hypotheek te kunnen betalen. Hij besluit dat hij meer kan verdienen door MMA gevechten te doen. Zal het hun lukken om de top te bereiken?

De moeilijke relatie tussen de broers en de kapotte relatie met hun vader voegen een extra laag toe aan een film die redelijk voorspelbaar is. Nick Nolte is fantastisch als herstellend alcoholist die worstelt met zijn verleden en het goedmaken van de relatie met zijn zoons. Tom Hardy is echter degene die het meest opvalt in deze film. Er is een scène op het strand waar zijn acteerwerk leek op een mix van De Niro in Raging Bull en Sylvester Stallone in Rocky, heerlijk om te zien.

Het verhaal heeft niet al te veel verrassingen, maar wanneer je tijdens het kijken moeite hebt om in je stoel te blijven zitten door de opwindende gevechten (iets wat ik niet snel bij films hebt) dan weet dat dit een goede film is. De gevechten worden prima in beeld gebracht en je hebt het gevoel er tussen te staan. Voor mij was Warrior de meest opwindende film van het afgelopen jaar. Het is misschien niet de beste, maar wel één van m’n favorieten die dan ook terecht een plaats in mijn top 10 heeft gekregen.

Score: 8

Als je naar de bovenstaande foto kijkt vraag je jezelf misschien af waarom je deze scène niet herinnert van The Warriors. Er is niets mis met je geheugen, het is namelijk uit The City of Violence, een Koreaanse actiefilm over Tae-su, een detective die terugkeert naar z’n geboortestad om een begrafenis van één van zijn vrienden van school te bezoeken. Hij ontmoet een aantal andere vrienden en besluit om de dood te onderzoeken. Er blijkt meer aan de hand te zijn.

Uitgaande van de titel zou je veel geweld verwachten en de film geeft dat gedeeltelijk. Tae-su, samen met één van z’n vrienden, moet met een aantal bendes vechten. Eén daarvan is een groep break dancers, een groep op BMX fietsen en “de gehele cast” van The Warriors, een andere waarbij ze een theehuis moeten zien binnen te komen en daarbij met honderden mannen vechten die allemaal met zwaarden bewapend zijn. De actie scènes zijn leuk om te kijken mede omdat ze zeer dynamisch zijn.

Omdat de actiescènes zo dynamisch zijn, maar waar er helaas te weinig van zijn, zou het verhaal deze leegte op moeten vullen. Helaas voelt dat nu juist onderontwikkeld aan, waardoor het aanvoelt als een actiefilm uit de jaren tachtig. Het acteren is echter niet zo slecht, maar de acteurs weten te overtuigen (behalve de slechterik dan). The City of Violence heeft opwindende actie scènes, een verhaal dat OK is en er net in slaagt om van de 90 minuten te kunnen genieten. Zolang je niet iets verwacht dat je compleet wegblaast is het een vermakelijke film.

Score: 6

Trailer:

Met weer een jaar achter de rug en een nieuw jaar dat gestart is, is de tijd weer aangebroken om terug te kijken. Met de geboorte van m’n dochter in Juli was het één van de meest memorabele jaren in m’n leven. Het was ook een goed filmjaar en het restulteerde in een aantal uitstekende films. Tijd om terug te kijken.

De statistieken
Ik hou elk jaar bij hoeveel films ik kijk en het aantal is dit jaar nog hoger dan vorig jaar. Het totaal is 340 films (bijna allemaal staan in het bovenstaande plaatje, dat klikbaar is voor een grotere versie), met een gemiddelde van een film elke 1,07 dag. Het komt neer op 34334 minuten of 572,23 uren or 23,84 dagen aan film voor 2011.

De Filmkijker tienen
Tussen die films waren er 6 die een 10/10 hebben gekregen:

Life is Beautiful
Dear Zachary: A Letter to a Son About His Father (2008)
Nuovo Cinema Paradiso (1988)
Schindler’s List (1993)
Witness for the Prosecution (1957)
Indiana Jones and the Last Crusade (1989) (hiervoor heb ik geen review geschreven)

De meest teleurstellende films
Dit jaar waren er ook een aantal films waar ik hoge verwachtingen van had, maar die uiteindelijk daar ver onder scoorden. Ik keek uit naar Sucker Punch en The Hangover 2, maar bij beide films dacht ik een paar keer aan het opstaan om de bioscoop te verlaten. Andere films waar ik niet van kon genieten waren Your Highness and Mars Needs Moms. Mocht je je afvragen wat de slechtste film was die ik het afgelopen jaar gezien heb, dan is dit de 2010 film The Bill Collector, waarin Danny Trejo een cameo heeft. Het verhaal was niet grappig en zo slecht dat ik me nog steeds afvraag waarom ik het heb uitgekeken. Als ik de trailer had gekeken had het slechte acteren alleen al me er van weerhouden de film te kijken:

IMDB top 250
In 2011 had ik mezelf als doel gezet om ten minste 200 van de 250 films in the IMDB top 250 te kijken voor het einde van het jaar. Dat is me net niet gelukt (omdat de lijst regelmatig verandert), maar ben er in de buurt gekomen (198 op het moment).

Filmkijker
Het is ook een goed jaar voor de site geweest en ik wil iedereen bedanken voor het lezen en reacties, het is de belangrijkste reden dat ik het blijf doen. “De vele gezichten van…” blijkt een populair segment te zijn geworden en ik zal er dit jaar dan ook mee doorgaan.

2011: Top 10

Natuurlijk hoort bij een terugblik ook een top 10 lijst. Het gaat hierbij om mijn favoriete films. Het zijn misschien niet allemaal de beste films die uit zijn gekomen, maar wel degenen waar ik het meest van heb genoten. Er zijn veel films die ik nog niet heb gezien, maar dat zal in de loop van het jaar wel veranderen. Een aantal films hebben het net niet gered, maar moeten wel genoemd worden zoals The Guard, The Ides of March, Incendies en Let’s Talk About Kevin.

De Top 10:

Deze film laat zien dat het mogelijk is om een fantastische documentaire over het menselijk leven te maken dat geheel bestaat uit beelden die gemaakt zijn door YouTube gebruikers. Het ziet er prachtig uit en het vertelt veel gedenkwaardige verhalen over verschillende aspecten van het leven. Het heeft misschien niet de aandacht gehad die het verdient omdat het in opdracht van YouTube gemaakt is, maar het is een film die je moet hebben gezien. Helemaal omdat je ‘m meteen kan kijken, gratis, op YouTube:

Het afgelopen jaar had maar weinig animatiefilms die me bij zijn gebleven. Cars 2 stelde teleur en zelf Arrietty (van Studio Ghibli) wist me niet zo veel te verbazen als Rango deed. Het ziet er prachtig uit (ook zijn de karakters zelf lelijk) en ILM laten zien dat de M in hun naam echt voor Magie staat.

Ik had eigenlijk niets over deze film gehoord voordat ik ‘m zag en m’n verwachtingen waren ook niet hoog. Het is een film over MMA (mixed martial arts) en ik dacht dat het een rauwe film zou zijn die niet echt interessant zou zijn. Als er andere acteurs in hadden gespeeld, dan had ik ‘m waarschijnlijk niet gekeken, maar ik werd blij verrast. Het heeft misschien veel cliches, maar wanneer het op deze manier in beeld wordt gebracht maakt dat niet uit. Het is de enige film dit jaar waarbij ik moeite had om niet uit m’n stoel te springen omdat ik zo met de karakters meeleefde.

Dit is een film die me weer een stuk jonger liet voelen. Zoals ik het in m’n review beschreef: “Super 8 is een entertainende achtbaanrit die me enkele malen liet voelen alsof ik weer in de tachtiger jaren leefde”. Het heeft ook dat klassieke Spielberg gevoel alhoewel Abrams er z’n eigen draai aan heeft gegeven.

Waarschijnlijk de film die de meeste mensen verbaasde met z’n kwaliteit. Er werden veel grapjes over de naam gemaakt, maar het bleek één van de beste blockbusters van het jaar te zijn, mede dankzij Andy Serkis en WETA. Het vertelt een boeiend en emotioneel verhaal over hoe de apen langzaam opstandig worden. Als het vervolg dezelfde kwaliteit weet vast te houden dan ben ik er zeker van dat die film ook in een toekomstige top 10 zal belanden.

Kijkend naar de rest van de top 10 lijkt dit de meest simpele film te zijn. Woody Allen lijkt het bijna magische verhaal, over een man die door Parijs loopt en inspirerende mensen ontmoet moeiteloos, op het doek te toveren.

Een verfrissende aanpak van het “ruimtewezen vallen de aarde aan” genre met een jonge cast, veel humor en een originele setting in één van de buitenwijken van Londen.

Ik ben een groot actiefan en dit moderne sprookje over een jong meisje dat in aanraking komt met de grote boze wereld weet die actie te geven. Saoirse Ronan speelt Hanna en doet dat voortreffelijk. Overtuigend laat ze zien hoe Hanna zich verwonderd over de zaken die wij normaal vinden. Daarnaast kan ze iedereen aan als dat moet. Eén van m’n favoriete actrices van het moment en ik kijk dan ook uit naar andere films waar ze in speelt.

Het boeit me eigenlijk niet wat een acteur of een regisseur doen wanneer ze geen films maken. De hele ophef over de uitspraken van Lars von Trier in Cannes is me dan ook grotendeels voorbij gegaan. De film die hij heeft gemaakt is waarover gepraat moet worden. Het is een heel droefgeestige film. De opening laat al zien wat er gebeurt, maar dit verpest het verhaal niet, het draagt juist bij aan het gevoel dat alles wat er gaat gebeuren niet te vermijden is. De beelden blijven je bij (in het bijzonder de slow motion aan het begin) en de muziek past perfect bij de film. Het zet je aan tot nadenken over wat je zelf in zo’n situatie zou doen en wat er nu echt belangrijk is in het leven.

Deze film vertelt weet te schokken en doet dat op voortreffelijke wijze. Het is een horror film die niet eng is, maar die je langzaam over de waarheid laat schrikken. Maanden nadat ik ‘m op het PAC festival zag herinner ik me ‘m nog steeds het sterkst en daarom verdient deze film de eerste plaats.

Ik wil iedereen een gelukkig 2012 toewensen, met natuurlijk veel kijkplezier!

Er zijn veel films die in 2011 uitkwamen die ik nog niet gezien heb. Welke mag ik niet missen? Ben je het een met m’n keuzes voor de top 10? Wat is je persoonlijk top 10 voor 2011?

Een tijdje geleden had ik het met wat andere Twitteraars over Koreaanse films en realiseerde me dat ik er al een tijdje één gezien heb. De keuze viel op deze gangster film.

Byung-Doo staat onderaan de ladder als het om georganiseerde misdaad gaat. Hij is de leider van een lokale groep criminelen, maar z’n baas zet hem en z’n groep alleen maar in voor kleine klusjes en hij verdient niet eens genoeg om voor z’n moeder te kunnen zorgen en de huur voor hun appartement te betalen. Hij moet bijna smeken om beter werk te krijgen, maar wordt steeds genegeerd. Het wil maar niet lukker hoger te klimmen, totdat hij de kans krijgt om een klein casino te runnen. Dat blijkt echter niet makkelijk te zijn met andere criminelen in de buurt die hun plek verdedigen. Als je van rauwe gevechten houdt, dan biedt A Dirty Carnival precies wat je zoekt. Er is een scène waarin een groot aantal gangsters elkaar bevechten met honkbalknuppels, één waar er in een bewegende auto gevochten wordt. In plaats van pistolen worden messen gebruikt waardoor het geheel een stuk meer impact heeft.
De film laat zien welke keuzes Byung-Doo moet maken, waaronder een vriendschap met een oude vriend van school die graag een film over gangsters wil maken en hem om advies vraagt. Een andere verhaallijn gaat over zijn gevoelens voor een meisje die hij ook nog van school kent. De verhalen zijn goed door elkaar gemixed en het resultaat is opwindend.

Als je fan bent van gangster film (inclusief het geweld) dan is A Dirty Carnival een film die je niet mag missen.

Score:8

Trailer

Het is weer bijna weekend en de start van het weekend is niet compleet zonder een nieuwe “De vele gezichten van…”. De ster van deze week is Bruce Willis (Bruce in z’n 2e naam, z’n eerste is Walter), die geboren werd in Duitsland en samen met z’n ouders naar Amerika verhuisde in 1957. Toen hij jong was stotterde hij, iets wat verdween toen hij opgroeide.

Voordat hij in films verscheen werkte hij als beveiliger bij een elektriciteitscentrale, vervoerde werklieden en was prive-detective. Hij begon z’n carrière in televisie, z’n eerste rol was in Miami Vice gevolgd door een hoofdrol in Moonlighting (een show die uiteindelijk vijf seizoenen duurde).
Z’n grote doorbraak in films was zijn iconische rol van John McClane in Die Hard en zette hem neer als aktiester. Het aantal films waarin hij volgens verscheen was groot. Naast acteren is hij ook een muzikant en heeft diverse albums uitgebracht.

Klik om te vergroten

Een favoriet uit al deze films kiezen is moeilijk. Hij is fantastisch in Die Hard en Twelve Monkeys, maar heb uiteindelijk gekozen voor zijn rol in Pulp Fiction als Butch Coolidge. De scène waarin hij een wapen aan het kiezen is eentje die je niet snel vergeet.

Wat is jouw favoriete Bruce Willis rol?

Ik hou er van om zo min mogelijk van een film te weten voordat ik ‘m kijk. Dat is niet altijd makkelijk (vooral als je Twitter een beetje volgt), maar in het algemeen lukt het me meestal wel verrast te worden door een film. Point Blank is een Franse film die me aangeraden werd en waar ik nog nooit van gehoord had. In dit geval was dat fantastisch, want ik was niet voorbereid op de achtbaanrit die deze film voorschotelt. Als je helemaal niets over deze film wil weten dan raad ik je aan te stoppen met lezen en ‘m gewoon te gaan kijken (het is een goede film)

Samuel Pierret (Gilles Lellouche) werkt als verpleegkundige in een ziekenhuis. Wanneer er echter een man (Roschdy Zem) binnen wordt gebracht raakt hij betrokken in iets waarop hij niet is voorbereid. Zijn vrouw wordt gekidnapt en hij wordt gedwongen de man uit het ziekenhuis te krijgen. Als hij dat niet doet dan wordt z’n vrouw vermoord. Het resulteert in een film die geen moment gas terug neemt en je op adem laat komen aangezien de man die hij uit het ziekenhuis moet zien te krijgen een crimineel is die achterna wordt gezeten door verschillende andere groepen. Samuel wordt door zijn betrokkenheid ook opgejaagd.

Gilles Lellouche is zeer goed als “vis uit het water” karakter die doet wat jij en ik waarschijnlijk ook zouden doen in zo’n situatie. De film is een beetje te vergelijken met zoiets als Die Hard, waarin een persoon in een situatie terecht komt die hij niet verwachtte en zich er vervolgens uit moet vechten. Deze film speelt zich niet af in één locatie, maar het idee achter de film is vergelijkbaar. Als je van actiefilms houdt dan kan je deze zonder na te denken aanschaffen en weet ik zeker dat je zult genieten. Point Blank heeft achtervolgingen te voet, veel gevechten en een interessant verhaal met veel spanning.

Score: 8

Trailer:

Aangezien ik een filmblogger ben zal het voor niemand een schok zijn dat ik van films hou, maar het is soms moeilijk uit te leggen wat dat gevoel is aan iemand die niet dezelfde liefde heeft. Na het zien van deze film is het niet meer nodig om uit te leggen, ze moeten deze film gewoon kijken. Als je het na het zien van deze film nog niet begrijpt, dan zal dat nooit gebeuren.

Nuovo Cinema Paradiso vertelt het verhaal van Toto, een jongetje die een obsessie met films heeft. Het kleine stadje waar hij woont heeft slechts één bioscoop (Cinema Paradiso) en iedereen die er woont gaat er zeer regelmatig naar toe. Toto probeert constant iets te leren over film en brengt veel tijd door met Alfredo, de projectionist. Thuis heeft Toto een verzameling van stukjes film die weggeknipt zijn waar hij graag naar kijkt. Zijn liefde voor film groeit met de jaren en naarmate hij Alfredo beter leert kennen begint Toto langzaam ook het werk van Alfredo over te nemen. Er gebeurt heel veel in zijn leven, maar het heeft allemaal te maken met film, zelfs het meisje waar hij verliefd op wordt.

Nuovo Cinema Paradiso is een lange film, maar het had makkelijk twee uur langer kunnen zijn en dan nog had ik het niet erg gevonden. Het is heerlijk om te zien hoe het stadje rond de tweede wereldoorlog te zien en hoeveel liefde de bewoners voor film hebben. De kerk beslist welke gedeeltes van de film er uit moeten worden geknipt (wat neerkomt op alle kussen) en wanneer de film uiteindelijk getoond mag worden zie je hoe jong en oud genieten van het kijken naar het grote scherm. Terwijl je dit kijkt krijg je het gevoel hoe film mensen bij elkaar brengt en er een band tussen ze ontstaat. Het speelt zich af in een tijd waarin er nog geen televisie is die om aandacht vraagt. Het lijkt erop of de bioscoop een hoop meer magie had dan dat het nu heeft. De film bevat ook een liefdesverhaal, maar de film zelf is een liefdesverhaal over films en het effect die ze op de kijker kunnen hebben.

Nuovo Cinema Paradiso speelt met je emoties terwijl het focust op een aantal relaties gedurende vele decennia. Het slaagt erin om zowel de stad als de mensen overtuigend te veranderen naarmate iedereen ouder wordt. Na het kijken van deze film had ik het gevoel dat ik een goed idee had hoe Toto z’n leven ervaarde. Nuovo Cinema Paradiso weet je gevoelens te bespelen en dat is genoeg reden voor mij om deze film in de toekomst nog meer te zien. Een film die je gewoonweg moet zien als je dat nog niet gedaan hebt.

Score: 10

Regisseur Ruben Fleischer heeft met Zombieland laten zien dat hij goede films kan maken. De film was grappig, soms een beetje vies, maar wel zeer vermakelijk. Met 30 Minutes or Less werkt Fleischer opnieuw samen met Jesse Eisenberg. Deze film heeft geen zombies, maar weet het hetzelfde nivo van Zombieland te bereiken?

Het verhaal van deze komedie is niet al te ingewikkeld. Nick (Jesse Eisenberg) is een pizza bezorger die z’n pizza’s, zoals je waarschijnlijk kan raden, binnen 30 minuten moet zien af te leveren. Hij deelt z’n huis met Chet (Aziz Ansari) en ziet regelmatig Chet’s zus, zonder dat Chet dat zelf weet. Dwayne (Danny McBride) en Travis (Nick Swardson) zijn twee mislukkelingen die hun dag doorbrengen met het opblazen van allerlei dingen. De vader van Dwayne is rijk (door de loterij te winnen) en Dwayne wil niet langer wachten tot z’n vader in z’n kist. Samen met Travis verzinnen ze het fantastische plan om aan geld te komen om vervolgens een huurmoordenaar te betalen om z’n vader om te brengen. Om aan het geld te komen besluiten ze om Nick een bomvest om te doen en hem te dwingen een bank te beroven.

Het is interessante setup voor een komedie en er zijn hier en daar wat grappige momenten, maar het totaal voelde te steriel aan. De wereld waarin de film plaats vindt ziet er dood uit en voelt aan als een set. Er gebeurt gewoon te weinig op de straat om het overtuigend te maken. Het is iets wat misschien werkte in Zombieland, maar hier voelde het vreemd. Er was ook totaal geen chemie tussen Ansari en Eisenberg. Hun karakters zouden elkaar al jaren moeten kennen, maar overtuigend is het niet. Het gros van de komedie kwam van McBride en Swardson.

30 Minutes or Less brengt helaas onvoldoende grappige dingen, iets wat natuurlijk het belangrijkste is bij een komedie. Als je Zombieland nog niet gezien hebt, dan kun je die beter kijken.

Score: 5