G.I. Joe: Retaliation (2013)

Over het algemeen boeit het me niet waar een film op gebaseerd is. Dat kan een boek zijn, een spel of in dit geval stripverhalen en plastic poppetjes. Die basis zegt namelijk niets over de kwaliteit van de film. Alhoewel ik amper iets van de originele G.I. Joe film kan herinneren, behalve dat twee mannen door een bus of metro heen sprongen, kon ik wel van die film genieten. Toen ik opgroeide speelde ik niet met G.I.Joes (dat volgens mij hier Action Man heet), maar vond ik He-Man en Bravestar leuker. Ik heb dus geen enkele affiniteit met de figuren/karakters. Toen ik naar de film ging verwachtte ik een domme, maar vermakelijke actiefilm. Weet Retaliation dat te bieden?

Cloud Atlas (2012)

De Wachowskis maakten een indrukwekkend debut in de filmwereld toen ze The Matrix uitbrachten en daarmee het filmpubliek wisten te verbazen. Het was een visueel prachtig uitgevoerde film en ze hebben daarna nog een aantal bijzondere films gemaakt, waarond V for Vendetta en Speed Racer. Met Cloud Atlas proberen ze opnieuw spektakel op het scherm te brengen, maar weten ze daarmee weer het publiek te verbazen?

Looper (2012)

Het “tijdreisgenre” heeft over de jaren mooie films opgeleverd. Films die je aan het denken zetten zoals Primer, Timecrimes of Donnie Darko, drama’s als The Lake House of Frequency, vermakelijke films als Bill and Ted’s Excellent Adventure of Back to the Future en natuurlijk actiefilms als Terminator. Looper kan aan de laatste groep worden toegevoegd (en heeft zelfs wat overeenkomsten met Terminator), maar geeft z’n eigen unieke twist aan het concept van tijdreizen.

Safety Not Guaranteed (2012)

Wat zou jouw reactie zijn als je het volgende berichtje in de krant zou zien staan?

Het is een geheimzinnig bericht, maar de bijbehorende foto zou je waarschijnlijk aan het lachen brengen, waarna je er verder niet meer aan zou denken. Toch zou ik me wel afvragen of deze man echt kan tijdreizen. Er zijn verschillende verhalen over mensen die uit een andere tijd zouden zijn gekomen, maar natuurlijk is dat nooit bewezen. Deze film is gebaseerd op het bovenstaande artikel en fantaseert over wat er zou kunnen gebeuren als je zou besluiten er op te reageren.

Sound of My Voice (2011)

Dit is een film die net zo mysterieus is als de titel. Je zou het een film kunnen noemen die gaat over tijdreizen of betitelen als een sciene fiction film, maar naar mijn mening zou dat onjuist zijn. Je kan de film qua concept het beste vergelijken met Another Earth. Het neemt een science fiction element als de achtergrond waartegen een zeer persoonlijk verhaal wordt verteld.

Metropolis (1927)

Metropolis stond al jaren op m’n “To watch” lijst. Het historische verhaal van de film, waarbij delen verloren leken en toch uiteindelijk gevonden werden, de lovende kritieken en dat iconische beeld van de robot waren voor mij de redenen om deze film te willen zien. De reden dat ik de film nog niet gezien had was de lengte van de film en had recent eindelijk de tijd om ‘m helemaal te zien.

Shuffle (2011)

Er zijn bepaalde concepten die al diverse films gebruikt zijn maar waarvan ik nooit genoeg kan krijgen. Eén van die concepten is het manipuleren van tijd. Of dat nu een verhaal is dat achterstevoren wordt verteld zoals in Memento, het gaat om tijdreizen zoals in Back to the Future, het bekijken van verschillende tijdslijnen in Mr.Nobody of het vastzitten in herhalende stukjes tijd zoals in Timecrimes, het fascineert me allemaal. Het zijn het soort film die soms maar moeilijk te beveatten zijn en regelmatig de kijker laten nadenken. Dat is precies de reden waarom ik er zo van kan genieten. Shuffle is een film die ik nu aan die lijst kan toevoegen aangezien het op een originele wijze met het concept van tijd speelt.

The Watch (2012)

Na het kijken van het erg deprimerende Ill Manors was ik in de stemming om een film van een wat lichter kaliber te kijken en terwijl ik naar de kassa van de bioscoop liep en naar de films keek die redelijk snel zouden beginnen viel m’n oog op The Watch. Aangezien Ben Stiller er in speelde verwachtte ik een grappige film van ongeveer anderhalf uur. Aangezien ik geen recensies gelezen had besloot ik de gok te wagen, die uiteindelijk niet een juiste bleek te zijn.

Strange Days (1995)

Dit is een film die verplichte kost is als je met smart zit te wachten op het kopen van Google glasses (die het mogelijk maken alles op te nemen wat je ziet). Deze film speelt zich af in 1999, een aantal dagen voor het nieuwe jaar begint. Strange Days laat zien dat de samenleving een gewelddadige is en waar het einde der tijden langzaam lijkt te naderen. In deze wereld werkt ex-agent Lenny Nero (Ralph Fiennes) als dealer in ervaringen. Er is een apparaat ontwikkeld dat de mogelijkheid biedt om elke ervaring, inclusief de gevoelens die daarbij horen, op te nemen en later weer af te spelen om het nogmaals mee te maken. Een ander persoon kan ditzelfde moment echter ook bekijken en ervaren. Het is een erg lucratieve handel voor Lenny, maar hij komt er al snel achter dat het ook een erg gevaarlijke is.

Frequency (2000)

Er zijn van die films die vergeten zijn en niet de aandacht hebben gekregen die ze verdienen. Voor mij is Frequency één van die films. Ik zou er waarschijnlijk niet van hebben gehoord als ik de film niet zou hebben gezien in het vliegtuig naar Miami in 2000. Het was een film die ik altijd heb onthouden, maar die ik nooit meer opnieuw had gekeken. Het werd dus tijd om dat te doen en de film was zo goed als ik me herinnerde.