Oz the Great and Powerful (2013)

De afgelopen jaren wordt er veel geklaagd over het feit dat er te weinig originele films uit Hollywood komen en dat er te veel sequels en prequels gemaakt worden. Zelf heb ik er nooit veel problemen mee gehad, tenminste niet wanneer de kwaliteit van ze goed zijn (wat natuurlijk niet altijd het geval is). Oz the Great and Powerful is een prequel voor de klassieke film The Wizard of Oz en laat de kijker zien hoe de tovenaar van Oz daar uiteindelijk terecht gekomen is.

The Shining (1980)

Elke filmblogger heeft wel een lijst van klassieke films die ze nog niet gezien hebben. Je draagt ze met je mee zoals Atlas dat deed met de wereldbol en je hoopt er op dat je ze op een dag van je rug kan gooien om het gewicht te verlichten. En ook al kijk je ze, uiteindelijk blijf je toch nieuwe films ontdekken waardoor het toch niet lichter wordt. The Shining was de enige film uit de IMDB top 100 die ik nog niet gezien had en waarvoor ik het kijken steeds maar bleef uitstellen. De reden was simpel: hij is geclassificeerd als een horrorfilm en daar ben ik simpelweg geen fan van. In m’n gedachten had ik de film opgebouwd als iets waar ik niet van zou genieten, maar ik moest de film toch wel een kans geven. Ik ben blij dat ik dat uiteindelijk gedaan heb, want deze film is nu m’n favoriete Kubrick film.

Shallow Grave (1994)

Alhoewel ik niet elke film heb gezien die Danny Boyle geregisseerd heeft, durf ik wel te zeggen dat ik een fan van z’n werk ben Ik heb 127 Hours, Slumdog Millionaire, The Beach, A Life Less Ordinary en nu deze gezien en nog geen enkele film heeft me teleurgesteld. Shallow Grave is een film die makkelijk door iemand als Hitchcock geregisseerd had kunnen zijn, de film zit vol spanning en onverwachte wendingen.

Somewhere in Time (1980)

De meeste mensen (waaronder ik zelf) zullen Christopher Reeve voornamelijk kennen voor z’n werk in de Superman films en het paardrij ongeluk waardoor hij verlamd raakte. Ik had geen andere films van hem gezien en was benieuwd wat hij in een andere rol zou doen. Toen ik er achter kwam dat hij in een tijdreisfilm had gespeeld was het een makkelijke keuze om die te kijken.

De Marathon (2012)

Ik heb heel m’n leven in en om Rotterdam gewoond en heb dan ook een sterke band met de stad. Een wereldstad met een grote haven en een plek waar het gezegde “niet lullen, maar poetsen” het motto is. Rotterdammers hebben hun eigen manier van praten en typische humor. Zelf heb ik nooit de marathon gelopen, maar m’n vader heeft ‘m twee keer gelopen. Ik was benieuwd of deze film de setting en de kenmerken die daar bij horen op een goede manier neer zou weten te zetten.

Die Hard (1988)

Ik was al een tijdje van plan om deze film te herkijken, maar na het zien van het zeer teleurstellende A Good Day to Die Hard besloot ik dat het er echt van moest komen, omdat ik weer even moest zien waarom die eerste Die Hard film zo goed was.

The Hunt for Red October (1990)

Elk jaar probeer ik een aantal voor mezelf wat filmgerelateerde goede voornemens te bedenken. Eentje daarvan was om meer films nog een keer te bekijken en deze film was daar 1 van. Toen ik deze voor het eerst tijdens de jaren negentig zag was ik er meteen fan van. Ik luisterde veel naar de soundtrack (wat voornamelijk bestaat uit een Russisch koor). Toen ik de film opnieuw begon te kijken dacht ik dat ik veel van de film was vergeten, maar terwijl ik keek kwam er al snel veel terug.

Cop vs. Killer (2012)

Elke jaar worden in Nederland een aantal televisiefilms geproduceerd, die naast de TV ook af en toe in de bioscoop verschijnen. Ze zijn gedeeltelijk betaald met subsidies. De afgelopen maanden heb ik er een aantal van gekeken en was ik er positief door verrast. Ik moet toegeven dat ik niet de grootste fan ben van de Nederlandse film, maar met een aantal van die films is m’n mening langzaam aan het veranderen. Vooral de misdaadfilms zijn goed.

Stand Up Guys (2012)

Soms zijn er van die films waarvan je slechts een foto ziet en op basis daarvan erg naar uit kijkt. Een aantal maanden geleden zag in een set foto van Christopher Walken en Al Pacino die een tijdje op m’n buroblad gestaan heeft. Het liet Pacino zien die erg raar liep, met daarnaast Walken die z’n broek een stuk hoger had dan hij ‘m zou moeten hebben. Een hilarische foto dus. Verder heb ik geen verdere informatie over de film opgezocht, die ene afbeelding was voor mij genoeg en ik verwachtte dat het een leuke film zou zijn. Helaas werd ik teleurgesteld.

Robot and Frank (2012)

Toen ik opgroeide waren de visies van de toekomst, het jaar 2000 altijd fascinerend. Ik was een groot fan van programma’s die over de toekomst gingen, zoals “De Wondere Wereld”. Robots zouden er overal zijn en zouden van alles kunnen doen. Dat is echter nooit werkelijkheid geworden, maar toch hebben we allemaal wel zaken in huis staan die als robot zou kunnen worden beschreven. Denk aan je vaatwasser, magnetron of telefoon waar je tegen kan praten en dingen laten opzoeken. Toch droom ik nog steeds van de dag waarop we echt iets hebben wat lijkt op de robots die we in films zien en je bij alles kunnen helpen voor de prijs van onderhoud en electriciteit. In de wereld van Robot and Frank is die droom werkelijkheid geworden, maar niet iedereen is blij met die ontwikkeling.