Iron Man 3 (2013)

De reden waarom ik zo erg van het eerste deel van de Iron Man serie heb kunnen genieten was niet vanwege het feit dat een figuur uit een strip op het grote doek verscheen. Ik lees die bladen niet, dus voor mij was het simpelweg een actiefilm. Iron Man zou elk ander karakter kunnen zijn. Het gaat bij mij maar om één ding…het moet me kunnen vermaken. De reden waarom ik Iron Man leuk vond was Robert Downey Jr. Hij bracht veel humor met zich mee waardoor z’n karakter, een rijke man die zich superieur voelt en dat ook nog eens kan waarmaken, ondanks die instelling toch sympathiek was. Hij maakte van Tony Stark een fascinerend persoon. Ik keek dan ook erg uit naar Iron Man 2, maar die wist me niet te bekoren. Het karakter leek niet hetzelfde, had niet zoveel slimme opmerkingen en de film zelf voelde veel te lang aan. The Avengers wist dat gevoel weer te herstellen en ik had dan ook de hoop dat Iron Man 3 beter zou zijn dan de tweede film.

Oz the Great and Powerful (2013)

De afgelopen jaren wordt er veel geklaagd over het feit dat er te weinig originele films uit Hollywood komen en dat er te veel sequels en prequels gemaakt worden. Zelf heb ik er nooit veel problemen mee gehad, tenminste niet wanneer de kwaliteit van ze goed zijn (wat natuurlijk niet altijd het geval is). Oz the Great and Powerful is een prequel voor de klassieke film The Wizard of Oz en laat de kijker zien hoe de tovenaar van Oz daar uiteindelijk terecht gekomen is.

Die Hard (1988)

Ik was al een tijdje van plan om deze film te herkijken, maar na het zien van het zeer teleurstellende A Good Day to Die Hard besloot ik dat het er echt van moest komen, omdat ik weer even moest zien waarom die eerste Die Hard film zo goed was.

The Hunt for Red October (1990)

Elk jaar probeer ik een aantal voor mezelf wat filmgerelateerde goede voornemens te bedenken. Eentje daarvan was om meer films nog een keer te bekijken en deze film was daar 1 van. Toen ik deze voor het eerst tijdens de jaren negentig zag was ik er meteen fan van. Ik luisterde veel naar de soundtrack (wat voornamelijk bestaat uit een Russisch koor). Toen ik de film opnieuw begon te kijken dacht ik dat ik veel van de film was vergeten, maar terwijl ik keek kwam er al snel veel terug.

A Good Day to Die Hard (2013)

Het lijkt John McClane maar niet te lukken om uit de problemen te blijven. A Good Day to Die Hard is de vijfde keer dat er iets onverwachts met ‘m gebeurt. Het maakt echter niet uit wat die onverwachte situatie is, want hij slaagt er elke keer weer in om zich er door te worstelen. Hij is langzaam veranderd van een toevallige held naar een soort Rambo waarmee niets kan gebeuren. Het lijkt er ook op alsof de setting elke film groter moet zijn, eerst was het een wolkenkrabber, toen een vliegveld, daarna New York, toen Amerika en nu Rusland. McClane gaat er naar toe wanneer hij hoort dat z’n zoon daar in de problemen zit. Daarbij belandt hij zelf ook in de problemen.

G.I. Joe: Retaliation (2013)

Over het algemeen boeit het me niet waar een film op gebaseerd is. Dat kan een boek zijn, een spel of in dit geval stripverhalen en plastic poppetjes. Die basis zegt namelijk niets over de kwaliteit van de film. Alhoewel ik amper iets van de originele G.I. Joe film kan herinneren, behalve dat twee mannen door een bus of metro heen sprongen, kon ik wel van die film genieten. Toen ik opgroeide speelde ik niet met G.I.Joes (dat volgens mij hier Action Man heet), maar vond ik He-Man en Bravestar leuker. Ik heb dus geen enkele affiniteit met de figuren/karakters. Toen ik naar de film ging verwachtte ik een domme, maar vermakelijke actiefilm. Weet Retaliation dat te bieden?

Gangster Squad (2013)

Naast films ben ik al vanaf jonge leeftijd een groot fan van videogames geweest. Alhoewel het de afgelopen jaren is verbeterd, zijn ze vaak niet zo goed in het vertellen van verhalen. Er zijn er maar weinig die je echt emotioneel weten te raken. Natuurlijk kunnen ze je frustreren, maar je zal niet vaak heel veel om de hoofdpersoon geven of worden meegevoerd door een diepgaand verhaal. Het gaat vaak puur om het beleven van actie. Gangster Squad is in dat opzicht de videogame versie van The Untouchables. Het verhaal is ongeveer hetzelfde, maar het heeft bespeeld niet op dezelfde manier de emoties en voegt meer actie toe. De vraag is echter of dat slecht is…

The Impossible (2012)

Er zijn van die gebeurtenissen die je nooit zal vergeten. Of het nu het overlijden is van een bekendheid (zoals Michael Jackson of Whitney Houston) of grotere zaken. 11 September 2001 is een voorbeeld waar de meesten meteen aan zullen denken, maar de tsunami op 26 december 2004 was ook een gedenkwaardig moment in de geschiedenis. Tijdens een tsunami vonden bijna 230.000 mensen de dood, een getal wat je niet kan bevatten. Deze film gaat over 1 familie tijdens deze gebeurtenis en is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een Spaanse familie.

Alex Cross (2012)

Met alle verschillende versies van Sherlock Holmes, zou je Alex Cross (Tyler Perry) makkelijk kunnen verwarren met deze detective. Dit is een man die simpelweg naar de scene van een misdaad kan kijken en meteen weet wat voor persoon het gedaan heeft en waarom. Z’n vrouw kan hem dan ook niet verrassen met haar zwangerschap omdat hij dat al lang had afgeleid omdat een aantal dingen in huis misten en er ook een aantal nieuwe dingen waren. Hij is een agent die altijd alles op weet te lossen en wordt dan ook ingezet om naar een moord te kijken. Deze is uitgevoerd door één van de beste huurmoordenaars, Picasso (Matthew Fox). Zal Cross er in slagen hem te pakken?

Move On (2012)

Een tijdje geleden werd ik uitgenodigd om Move On the kijken, “A road movie inspired by you” volgens de titel. Ik had er nog nooit van gehoord, maar aangezien Mads Mikkelsen de hoofdrol had en ik ‘m een goede acteur vind wilde ik de film graag zien. De reden dat ik niets van de film gehoord had was dat de film geproduceerd is door T-Mobile en gesponsort is door verschillende bedrijven (auto’s/telefoons etc.). Is de film daarmee één grote reclame of een spannende road movie die het kijken waard is?